Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 573-672)
Dokumenty Ko?cio?a - Ksi?ga II LUD BO?Y

 

Cz??? III

INSTYTUTY ?YCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZENIA ?YCIA APOSTOLSKIEGO    

Sekcja I

INSTYTUTY ?YCIA KONSEKROWANEGO    

Tytu? I

NORMY WSPÓLNE WSZYSTKIM INSTYTUTOM ?YCIA KONSEKROWANEGO    

            Kan. 573 - § 1. ?ycie konsekrowane przez profesj? rad ewangelicznych jest trwa?? form? ?ycia, w której wierni pod dzia?aniem Ducha ?wi?tego na?laduj?c dok?adniej Chrystusa, oddaj? si? ca?kowicie umi?owanemu nade wszystko Bogu, a?eby - po?wi?ceni z nowego i szczególnego tytu?u dla chwa?y Boga, budowania Ko?cio?a i zbawienia ?wiata - osi?gn?? doskona?? mi?o?? w s?u?bie Królestwa Bo?ego i, stawszy si? w Ko?ciele wyra?nym znakiem, zapowiada? niebiesk? chwa??.

            § 2. T? w?a?nie form? ?ycia w instytutach ?ycia konsekrowanego, kanonicznie erygowanych przez kompetentn? w?adz? Ko?cio?a, podejmuj? w sposób wolny ci wierni, którzy przez ?luby lub inne zobowi?zania, zgodnie z przepisami w?asnych instytutów, zobowi?zuj? si? do zachowania ewangelicznych rad czysto?ci, ubóstwa i pos?usze?stwa oraz przez mi?o??, do której prowadz?, ??cz? si? w sposób szczególny z Ko?cio?em i jego tajemnic?.

   

            Kan. 574 - § 1. Stan tych, którzy we wspomnianych instytutach praktykuj? rady ewangeliczne, nale?y niew?tpliwie do ?ycia i ?wi?to?ci Ko?cio?a, st?d powinien by? przez wszystkich w Ko?ciele szanowany i popierany.

            § 2. Do tego stanu ?ycia niektórzy wierni s? specjalnie przez Boga powo?ywani, a?eby w ?yciu Ko?cio?a korzystali ze szczególnego daru oraz, zgodnie z celem i duchem instytutu, pomagali w Jego zbawczej misji.

   

            Kan. 575 - Rady ewangeliczne, oparte na nauce i przyk?adzie Chrystusa-Nauczyciela, s? darem Bo?ym, który Ko?ció? otrzyma? od Pana i z Jego ?aski ustawicznie zachowuje.

   

            Kan. 576 - Do kompetentnej w?adzy ko?cielnej nale?y interpretacja rad ewangelicznych, prawne regulowanie ich praktyki, ustanawianie sta?ych form takiego ?ycia przez kanoniczn? aprobat?, jak równie? odpowiednia troska, aby instytuty wzrasta?y i rozwija?y si? zgodnie z duchem ich za?o?ycieli i zdrowych tradycji.

   

            Kan. 577 - Bardzo liczne s? w Ko?ciele instytuty ?ycia konsekrowanego, które posiadaj? ró?ne dary, wed?ug udzielonej im ?aski: na?laduj?c dok?adnie Chrystusa, czy to modl?cego si?, czy g?osz?cego Królestwo Bo?e, czy czyni?cego ludziom dobrze, czy te? obcuj?cego z nim w ?wiecie, zawsze jednak wype?niaj?cego wol? Ojca.

   

            Kan. 578 - Wszyscy powinni wiernie zachowywa? my?l i zamierzenia za?o?ycieli, zatwierdzone przez kompetentn? w?adz? ko?cieln? dotycz?ce natury, celu, ducha i charakteru instytutu, jak równie? zdrowych jego tradycji, co stanowi dziedzictwo tego? instytutu.

   

            Kan. 579 - Biskupi diecezjalni mog?, ka?dy na w?asnym terytorium, erygowa? formalnym dekretem instytuty ?ycia konsekrowanego, po niezb?dnej konsultacji Stolicy Apostolskiej.

   

            Kan. 580 - Agregacja jednego instytutu ?ycia konsekrowanego do drugiego jest zarezerwowana kompetentnej w?adzy instytutu agreguj?cego, z zachowaniem zawsze kanonicznej autonomii instytutu agregowanego.

   

            Kan. 581 - Dzielenie instytutu na cz??ci, niezale?nie od tego, Jak? nosz? nazw?, erygowanie ich od nowa, ??czenie ju? erygowanych lub dokonywanie innego rodzaju zmian, nale?y do kompetentnej w?adzy instytutu, zgodnie z postanowieniami konstytucji.

   

            Kan. 582 - ??czenie i unia instytutów ?ycia konsekrowanego jest zarezerwowane tylko Stolicy Apostolskiej. Jej równie? jest zarezerwowane tworzenie konfederacji lub federacji.

            Kan. 583 - Zmiany podejmowane w instytutach ?ycia konsekrowanego, dotycz?ce tych elementów, które uzyska?y aprobat? Stolicy Apostolskiej, nie mog? by? dokonywane bez jej zgody.

   

            Kan. 584 - Zniesienie instytutu nale?y do wy??cznej kompetencji Stolicy Apostolskiej, której te? jest zastrze?ona decyzja odno?nie do dóbr doczesnych instytutu.

   

            Kan. 585 - Zniesienie cz??ci instytutu nale?y do kompetentnej w?adzy tego? instytutu.

   

            Kan. 586 - § 1. Poszczególnym instytutom przyznaje si? s?uszn? autonomi? ?ycia, zw?aszcza w zakresie zarz?dzania, dzi?ki której niech posiadaj? w Ko?ciele w?asn? dyscyplin?, a tak?e zachowuj? w?asne dziedzictwo, o którym mowa w kan. 578.

            § 2. Ordynariusze miejsca winni t? autonomi? zachowywa? i jej strzec.

   

            Kan. 587 - § 1. Dla lepszej ochrony w?asnego powo?ania oraz identyczno?ci poszczególnych instytutów, kodeks fundamentalny, czyli konstytucje ka?dego instytutu, oprócz tego, co nakazuje zachowa? kan. 578, powinny zawiera? tak?e normy fundamentalne odno?nie do zarz?dzania instytutem i dyscypliny cz?onków, w??czania cz?onków oraz ich formacji, jak równie? przedmiotu podejmowanych ?wi?tych zobowi?za?.

            § 2. Kodeks ten jest zatwierdzany przez kompetentn? w?adz? ko?cieln? i tylko za jej zgod? mo?e by? zmieniony.

            § 3. W tym kodeksie nale?y odpowiednio zharmonizowac elementy duchowe i prawne; przy czym jednak nie powinno si? mnozyc norm prawnych bez konieczno?ci.

            § 4. Pozosta?e normy, wydane przez kompetentny instytut, winny by? zebrane w innych kodeksach, które mog? byt odpowiednio odnawiane i przystosowywane, stosownie do wymaga? miejsca i czasu

            Kan. 588 - § 1. Stan ?ycia konsekrowanego nie jest ze swej natury ani klerycki, ani laicki.

            § 2. Instytut nazywa si? kleryckim wtedy, gdy z racji celu, czyli zamierzenia za?o?yciela, ewentualnie na podstawie prawomocnej tradycji, pozostaje pod zarz?dem duchownych, podejmuje wykonywanie ?wi?ce? i jako taki jest uznawany przez w?adz? ko?cieln?.

            § 3. Natomiast instytut nazywa si? laicki wtedy, gdy zosta? uznany za taki przez w?adz? ka?cieln?, na mocy jego natury, charakteru i celu ma w?a?ciwe sobie zadanie, okre?lone przez za?o?yciela czy prawnie ustalon? tradycj?, nie zawieraj?c? w sobie wykonywania ?wi?ce?.

   

            Kan. 589 - Instytut ?ycia konsekrowanego nazywa si? instytutem na prawie papieskim, je?li zosta? erygowany przez Stolic? ?wi?t? albo otrzyma? od niej formalny dekret zatwierdzaj?cy. Jest natomiast na prawie diecezjalnym, gdy zosta? erygowany przez biskupa diecezjalnego, a nie otrzyma? od Stolicy Apostolskiej dekretu zatwierdzaj?cego.

   

            Kan. 590 - § 1. Poniewa? instytuty ?ycia konsekrowanego s? w sposób specjalny po?wi?cone na s?u?b? Bogu i ca?emu Ko?cio?owi, st?d ze szczególnej racji podlegaj? najwy?szej w?adzy ko?cielnej.

            § 2. Ka?dy cz?onek obowi?zany jest okazywa? uleg?o?? Papie?owi jako swemu najwy?szemu prze?o?onemu, równie? z racji ?wi?tych wi?zów pos?usze?stwa.

   

            Kan. 591 - Maj?c na uwadze wi?ksze dobro instytutów oraz trosk? o zabezpieczenie potrzeb apostolatu, Papie?, na mocy swego prymatu obejmuj?cego ca?y Ko?ció?, mo?e ze wzgl?du na wspólny po?ytek wyjmowa? instytuty ?ycia konsekrowanego spod kierownictwa ordynariuszy miejsca i poddawa? je tylko sobie lub innej w?adzy ko?cielnej.

   

            Kan. 592 - § 1. W celu zacie?nienia wspólnoty instytutów ze Stolic? Apostolsk?, ka?dy najwy?szy prze?o?ony ma obowi?zek - w sposób i w czasie przez ni? okre?lonym - przesy?a? do Stolicy ?wi?tej krótkie sprawozdanie dotycz?ce stanu i ?ycia instytutu.

            § 2. Prze?o?eni ka?dego instytutu powinni upowszechniac znajomosc tych dokumentów Stolicy ?wi?tej, które dotycz? powierzonych im cz?onków, jak równie? zatroszczy? si? o to, by by?y przestrzegane.

   

            Kan. 593 - Z zachowaniem w mocy kan. 586 instytuty na prawie papieskim podlegaj? bezpo?rednio i wy??cznie w?adzy Stolicy Apostolskiej w zakresie wewn?trznego zarz?du i dyscypliny.

   

            Kan. 594 - Instytut na prawie diecezjalnym pozostaje, z zachowaniem kan. 586, pod szczególn? opiek? biskupa diecezjalnego.

   

            Kan. 595 - § 1. Do biskupa, w którego diecezji znajduje si? dom g?ówny, nale?y zatwierdzanie konstytucji i potwierdzanie prawnie wprowadzonych w nich zmian, z zachowaniem wszak?e tego, do czego przy?o?y?a r?k? Stolica Apostolska. Nale?y do niego równie? za?atwianie wa?niejszych spraw, dotycz?cych ca?ego instytutu, a przekraczaj?cych kompetencje w?adzy wewn?trznej. Gdy instytut obj?? swym zasi?giem ju? kilka diecezji, biskup powinien si? konsultowa? z pozosta?ymi biskupami diecezjalnymi.

            § 2. Biskup diecezjalny mo?e w poszczególnych przypadkach dyspensowa? od przepisów konstytucji.

   

            Kan. 596 - § 1. Prze?o?eni instytutów oraz kapitu?y posiadaj? w odniesieniu do podleg?ych im cz?onków w?adz? okre?lon? prawem powszechnym i konstytucjami.

            § 2. Natomiast w zakonnych instytutach kleryckich na prawie papieskim posiadaj? ponadto ko?cieln? w?adz? rz?dzenia, w zakresie zarówno zewn?trznym, jak i wewn?trznym.

            § 3. Do w?adzy, o której w § 1, maja zastosowanie przepisy kan. 131, 133 i 137-144.

   

            Kan. 597 - § 1. Do instytutu ?ycia konsekrowanego mo?e by? przyj?ty ka?dy katolik, kieruj?cy si? w?a?ciw? intencj?, posiadaj?cy przymioty wymagane prawem powszechnym i w?asnym instytutu, nie zwi?zany ?adn? przeszkod?.

            § 2. Nikt nie mo?e by? dopuszczony bez odpowiedniego przygotowania.

   

            Kan. 598 - § 1. Ka?dy instytut maj?c na uwadze w?asny charakter i cele powinien okre?li? w swoich konstytucjach sposób realizowania rad ewangelicznych czysto?ci, ubóstwa i pos?usze?stwa, zgodnie z w?asnym sposobem ?ycia.

            § 2. Wszyscy cz?onkowie powinni nie tylko wiernie i ca?kowicie zachowywa? rady ewangeliczne, lecz tak?e zgodnie z prawem w?asnego instytutu uk?ada? swoje ?ycie i zd??a? do osi?gni?cia doskona?o?ci w?asnego stanu.

   

            Kan. 599 - Ewangeliczna rada czysto?ci podejmowana ze wzgl?du na Królestwo niebieskie, b?d?ca znakiem przysz?ego ?wiata i ?ród?em obfitej p?odno?ci w niepodzielnym sercu, zawiera w sobie obowi?zek doskona?ej wstrzemi??liwo?ci w celibacie.

   

            Kan. 600 - Ewangeliczna rada ubóstwa do na?ladowania Chrystusa, który b?d?c bogaty sta? si? dla nas cierpi?cym niedostatek, prócz ?ycia w rzeczywisto?ci i w duchu ubogiego, prowadzonego pracowicie w trze?wo?ci i dalekiego od ziemskich bogactw, niesie ze sob? zale?no?? i ograniczenie w u?ywaniu dóbr i dysponowaniu nimi, zgodnie z w?asnym prawem poszczególnych instytutów.

   

            Kan. 601 - Ewangeliczna rada pos?usze?stwa, podejmowana w duchu wiary i mi?o?ci do na?ladowania Chrystusa pos?usznego a? do ?mierci, zobowi?zuje do podporz?dkowania w?asnej woli prawowitym prze?o?onym, zast?puj?cym Boga, gdy wydaj? polecenia zgodnie z w?asnymi konstytucjami.

   

            Kan. 602 - Braterskie wspó??ycie, w?a?ciwe ka?demu instytutowi, poprzez które wszyscy cz?onkowie jednocz? si? w szczególn? jakby rodzin? w Chrystusie, tak powinno by? okre?lone, a?eby stawa?o si? dla wszystkich wzajemnym wsparciem w wype?nianiu w?asnego powo?ania. Przez bratersk? za? wspólnot? zaszczepiona i ugruntowan? w mi?o?ci, cz?onkowie winni sta? si? przyk?adem powszechnego pojednania w Chrystusie.

   

            Kan. 603 - § 1. Oprócz instytutów ?ycia konsekrowanego, uznaje Ko?ció? ?ycie pustelnicze, czyli anachoretyczne, w którym wierni przez surowsze odsuni?cie si? od ?wiata, milczenie odosobnienia, gorliw? modlitw? i pokut? po?wi?caj? swoje ?ycie na chwa?? Boga i zbawienie ?wiata.

            § 2. Prawnie uznaje si? za pustelnika osob? po?wi?con? Bogu w ?yciu konsekrowanym, je?li poprzez ?lub albo inne ?wi?te wi?zy zobowi?zuje si? publicznie wobec biskupa diecezjalnego do praktykowania trzech rad ewangelicznych i pod jego kierownictwem zachowuje w?a?ciwy tryb ?ycia.

   

            Kan. 604 - § 1. Do wspomnianych form ?ycia konsekrowanego dochodzi stan dziewic, które - wyra?aj?c ?wi?ty zamiar gruntowniejszego na?ladowania Chrystusa - s? Bogu po?wi?cone przez biskupa diecezjalnego wed?ug zatwierdzonego obrz?du liturgicznego, zostaj? za?lubione mistycznie Chrystusowi, Synowi Bo?emu, i przeznaczone na s?u?b? Ko?cio?owi.

            § 2. Dziewice mog? si? zrzesza? dla wierniejszego wype?nienia swojego zamiaru oraz dla s?u?by Ko?cio?owi, odpowiadaj?cej ich w?asnemu stanowi i wykonywanej przy wzajemnej pomocy.

   

            Kan. 605 - Tylko Stolicy Apostolskiej rezerwuje si? zatwierdzanie nowych form ?ycia konsekrowanego. Biskupi za? diecezjalni niech staraj? si? rozpozna? nowe dary ?ycia konsekrowanego, powierzane przez Ducha Swi?tego Ko?cio?owi, i wspomaga? ich promotorów, a?eby mo?liwie najlepiej wyra?ali swoje za?o?enia i zabezpieczali odpowiednimi statutami, pos?uguj?c si? zw?aszcza ogólnymi zasadami podanymi w tej cz??ci.

   

            Kan. 606 - Co si? tutaj postanawia o instytutach ?ycia konsekrowanego oraz o ich cz?onkach, odnosi si? w jednakowym stopniu do m??czyzn i kobiet, chyba ?e co innego wynika z kontekstu lub natury rzeczy.

       

Tytu? II

INSTYTUTY ZAKONNE    

            Kan. 607 - § 1. ?ycie zakonne, jako po?wi?cenie ca?ej osoby, ukazuje przedziwne za?lubiny w Ko?ciele dokonane przez Boga, stanowi?ce znak przysz?ego wieku. Dzi?ki temu osoba zakonna dokonuje ca?kowitego oddania si?, jakby z?o?enia si? Bogu w ofierze, na skutek czego ca?e jej istnienie staje si? ustawiczna czci? Boga w mi?o?ci.

            § 2. Instytut zakonny jest wspólnot?, której cz?onkowie, zgodnie z w?asnym prawem, sk?adaj? ?luby wieczyste lub czasowe, ale odnawiane po up?ywie czasu oraz podejmuj? braterskie wspó??ycie we wspólnocie.

            § 3. Publiczne ?wiadectwo, jakie zakonnicy winni dawa? Chrystusowi i Ko?cio?owi, wymaga oddzielenia si? od ?wiata, zgodnie z charakterem i celem ka?dego instytutu.

   

Rozdzia? I

DOMY ZAKONNE ICH EREKCJA I ZNOSZENIE    

            Kan. 608 - Zakonna spo?eczno?? winna mieszka? w domu prawnie ustanowionym, pozostaj?c pod w?adz? prze?o?onego wyznaczonego zgodnie z przepisem prawa. Ka?dy dom powinien mie? przynajmniej kaplic?, w której nale?y odprawia? i przechowywa? Eucharysti?, a?eby by?a rzeczywi?cie centrum wspólnoty.

   

            Kan. 609 - § 1. Domy instytutu zakonnego s? erygowane przez w?adz? kompetentn? zgodnie z konstytucjami, po uzyskaniu wcze?niej pisemnej zgody biskupa diecezjalnego.

            § 2. Na erekcj? klasztoru mniszek wymagane jest ponadto zezwolenie Stolicy Apostolskiej.

            Kan. 610 - § 1. Dokonuj?c erekcji domu trzeba mie? na uwadze po?ytek Ko?cio?a oraz instytutu, jak równie? zadba? o to, co jest potrzebne do w?a?ciwego podj?cia przez cz?onków ?ycia zakonnego zgodnie z celami i duchem instytutu.

            § 2. Dom wolno erygowa? jedynie wtedy, gdy roztropnie si? przewiduje, ?e b?dzie mo?na odpowiednio zaradzi? potrzebom cz?onków.

   

            Kan. 611 - Zezwolenie biskupa diecezjalnego na za?o?enie domu zakonnego jakiego? instytutu zawiera w sobie prawo do:

            1 prowadzenia ?ycia zgodnie z charakterem i w?asnymi celami instytutu;

            2 wykonywania zgodnie z przepisami prawa w?asnych dzie? z uwzgl?dnieniem warunków do??czonych do zezwolenia;

            3 posiadania ko?cio?a, gdy idzie o instytuty kleryckie, z zachowaniem przepisu kan. 12 15, § 3, oraz wykonywania ?wi?tych

pos?ug zgodnie z przepisami prawa.

   

            Kan. 612 - Wymagana jest zgoda biskupa diecezjalnego na przeznaczenie domu zakonnego na dzie?a apostolskie inne od tych, dla których by? ustanowiony. Nie jest ona jednak potrzebna, gdy chodzi o zmiany, które przy zachowaniu przepisów fundacyjnych odnosz? si? tylko do wewn?trznego zarz?du i dyscypliny.

   

            Kan. 613 - § l. Dom zakonny kanoników regularnych i mnichów, pozostaj?cy pod kierownictwem i piecz? w?asnego prze?o?onego, jest domem niezale?nym, chyba ?e co innego postanawiaj? konstytucje.

            § 2. Prze?o?ony domu niezale?nego jest na mocy prawa prze?o?onym wy?szym.

   

            Kan. 614 - Klasztory mniszek z??czone z jakim? instytutem m?skim, zachowuj? w?asny sposób ?ycia i zarz?dzania, zgodnie z konstytucjami. Wzajemne prawa i obowi?zki nale?y okre?li? w ten sposób, ?eby wspomniane z??czenie mog?o pomno?y? dobro duchowe.

   

            Kan. 615 - Klasztor niezale?ny, który poza w?asnym prze?o?onym nie ma innego wy?szego prze?o?onego ani nie jest z??czony z jakim? instytutem zakonnym w ten sposób, ?eby prze?o?ony tego instytutu mia? okre?lon? przez konstytucje w?adz? nad tym klasztorem, jest powierzony szczególnemu nadzorowi biskupa diecezjalnego, zgodnie z przepisami prawa.

   

            Kan. 616 - § 1. Dom zakonny prawnie erygowany mo?e by? zniesiony przez najwy?szego prze?o?onego zgodnie z przepisami konstytucji, po zasi?gni?ciu rady biskupa diecezjalnego. O maj?tku znoszonego domu winno zadecydowa? w?asne prawo instytutu, z zachowaniem jednak woli fundatorów lub ofiarodawców, jak równie? praw s?usznie nabytych.

            § 2. Zniesienie jedynego domu jakiego? instytutu nale?y do Stolicy Apostolskiej, której te? rezerwuje si? w tym wypadku decyzj? odno?nie do maj?tku.

            § 3. Zniesienie domu niezale?nego, o którym w kan. 613, nale?y do kapitu?y generalnej, chyba ?e inaczej postanawiaj? konstytucje.

            § 4 Zniesienie niezale?nego klasztoru mniszek nale?y do Stolicy Apostolskiej, z zachowaniem, odno?nie do maj?tku, przepisów konstytucji.

   

Rozdzia? II

ZARZ?D INSTYTUTÓW    

Art. 1

PRZE?O?ENI I RADY    

            Kan. 617 - Prze?o?eni powinni wype?nia? swoj? funkcj? i wykonywa? w?adz? zgodnie z postanowieniami prawa powszechnego oraz w?asnego.

       

            Kan. 618 - Prze?o?eni otrzyman? od Boga przez pos?ug? Ko?cio?a w?adz? powinni wykonywa? w duchu s?u?by. Nastawieni wi?c na przyjmowanie woli Bo?ej, w wykonywaniu swej pos?ugi maj? kierowa? podw?adnymi jako synami Bo?ymi i odnosz?c si? z szacunkiem do ich ludzkiej godno?ci maj? popiera? dobrowolne pos?usze?stwo. Winni te? ch?tnie ich wys?uchiwa? i popiera? wspóln? inicjatyw? maj?c? na uwadze dobro instytutu i Ko?cio?a. Zawsze jednak zachowuj? w?adz? w zakresie podejmowania rozstrzygni?? i wydawania polece?.

   

            Kan. 619 - Prze?o?eni powinni gorliwie wype?nia? swój urz?d

i wraz z powierzonymi sobie cz?onkami stara? si? budowa? bratersk? w Chrystusie wspólnot?, w której szuka si? i mi?uje przede wszystkim Boga. Powinni wi?c karmi? cz?sto swoich podw?adnych s?owem Bo?ym i doprowadza? do sprawowania ?wi?tej liturgii. Maj? by? dla nich przyk?adem w piel?gnowaniu cnót oraz w zachowywaniu przepisów i tradycji w?asnego instytutu. Niech staraj? si? zaradzi? odpowiednio ich potrzebom, niech troszcz? si? o chorych i odwiedzaj? ich, niech poskramiaja niespokojnych, pocieszaj? ma?odusznych i b?d? dla wszystkich cierpliwi.

   

            Kan. 620 - Do wy?szych prze?o?onych zalicza si? tych, którzy kieruj? ca?ym instytutem lub jego prowincj?, czy inn? zrównan? z ni? cz??ci? lub domem niezale?nym. Zalicza si? do nich równie? ich zast?pców. Do wymienionych dochodzi opat-prymas oraz prze?o?ony kongregacji monastycznej, którzy jednak nie posiadaj? ca?ej w?adzy, jak? prawo powszechne przyznaje wy?szym prze?o?onym.

   

            Kan. 621 - Po??czenie wielu domów pod kierownictwem jednego prze?o?onego stanowi?ce bezpo?redni? cz??? tego instytutu i kanonicznie erygowane przez uprawnionego prze?o?onego, nazywa si? prowincj?.

   

            Kan. 622 - Najwy?szy prze?o?ony otrzymuje w?adz? nad wszystkimi prowincjami instytutu, domami i cz?onkami, a powinien j? wykonywa? zgodnie z przepisami w?asnego prawa. Pozostali prze?o?eni posiadaj? w?adz? w ramach swojego zadania.

            Kan. 623 - Aby cz?onkowie mogli by? wa?nie mianowani lub wybierani na prze?o?onych, wymaga si? up?ywu odpowiedniego czasu od z?o?enia profesji wieczystej lub definitywnej, okre?lonego prawem w?asnym, a gdy idzie o wy?szych prze?o?onych, .w konstytucjach.

   

            Kan. 624 - § 1. Prze?o?eni winni by? ustanawiani na okre?lony i odpowiedni przeci?g czasu, zgodnie z natur? i potrzebami instytutu, chyba ?e - w odniesieniu do najwy?szego prze?o?onego lub prze?o?onych domu niezale?nego - inaczej postanawiaj? konstytucje.

            § 2. Prawo w?asne powinno przez odpowiednie normy zadba?, aby prze?o?eni ustanawiani na okre?lony czas, nie sprawowali urz?dów, z którymi ??czy si? w?adza rz?dzenia, przez d?u?szy okres bez przerw.

            § 3. Mog? by? jednak usuni?ci z urz?du podczas trwania kadencji, ewentualnie przeniesieni na inny urz?d, na skutek przyczyn okre?lonych we w?asnym prawie.

   

            Kan. 625 - § 1. Najwy?szy prze?o?ony powinien by? ustanawiany przez kanoniczny wybór, zgodnie z postanowieniami konstytucji.

            § 2. Wyborom prze?o?onego klasztoru niezale?nego, o którym w kan. 615, oraz najwy?szego prze?o?onego instytutu na prawie diecezjalnym, przewodniczy biskup domu g?ównego.

            § 3. Pozostali prze?o?eni winni by? ustanawiani zgodnie z przepisami konstytucji; jednak?e w ten sposób, ?e - gdy s? wybierani - zawsze wymagaj? zatwierdzenia ze strony kompetentnego prze?o?onego wy?szego; je?li za? s? mianowani, wcze?niej powinna mie? miejsce odpowiednia konsultacja.

   

            Kan: 626 - Prze?o?eni w nadawaniu urz?dów, cz?onkowie w dokonywaniu wyborów powinni zachowa? przepisy prawa powszechnego oraz w?asnego prawa, a tak?e powstrzymywa? si? od jakichkolwiek nadu?y? oraz wzgl?dów osobistych. Maj?c za? przed oczyma tylko Boga i dobro instytutu, powinni mianowa? lub wybiera? tych, których wobec Pana uznaj? za rzeczywi?cie godnych i odpowiednich. Ponadto w dokonywaniu wyborów winni si? powstrzyma? od pozyskiwania wyborców bezpo?rednio lub po?rednio, dla siebie lub dla innych.

   

            Kan. 627 - § 1. Prze?o?eni powinni mie? w?asn? rad?, ustanowion? zgodnie z postanowieniami konstytucji, i korzysta? z jej pomocy w wykonywaniu swojego urz?du.

            § 2. Oprócz wypadków okre?lonych prawem powszechnym, w?asne prawo powinno ustali? sytuacje, w których do wa?nego dzia?ania wymagana jest zgoda lub rada, wyra?ane zgodnie z postanowieniem

kan. 127.

   

            Kan. 628 - § 1. Prze?o?eni, ustanowieni przez w?asne prawo instytutu, powinni w okre?lonym czasie wizytowa? domy i cz?onków sobie powierzonych zgodnie z przepisami wspomnianego prawa w?asnego.

            § 2. Biskup diecezjalny ma prawo i obowi?zek wizytowa?, tak?e w zakresie dyscypliny zakonnej :

            l niezale?ne klasztory, o których w kan. 615;

            2 poszczególne domy instytutu na prawie diecezjalnym, po?o?one na jego terytorium.

            § 3. Cz?onkowie winni z zaufaniem odnosi? si? do wizytatora, a gdy prawnie o co? pyta; maj? obowi?zek odpowiada? zgodnie z prawd? w mi?o?ci. Nikomu za? nie wolno w jakikolwiek sposób odwodzi? cz?onków od wype?niania tego obowi?zku ani te? w inny

sposób udaremnia? celu wizytacji.

   

            Kan. 629 - Prze?o?eni powinni przebywa? ka?dy w swoim domu i nie opuszcza? go, poza wypadkami przewidzianymi we w?asnym prawie.

   

            Kan. 630 - § 1: Prze?o?eni powinni zostawi? swoim podw?adnym nale?n? wolno?? w zakresie korzystania z sakramentu pokuty i kierownictwa duchowego, z zachowaniem wszak?e dyscypliny instytutu.

            § 2. Zgodnie z przepisami w?asnego prawa, prze?o?eni maj? troszczy? si? o to, a?eby ich podw?adni mieli do dyspozycji odpowiednich spowiedników, u których mogliby si? cz?sto spowiada?.

            § 3. W klasztorach mniszek, w domach formacji oraz w wi?kszych wspólnotach laickich, powinni by? zwyczajni spowiednicy, zatwierdzeni przez ordynariusza miejsca, po konsultacji z zainteresowan? wspólnot?, bez obowi?zku jednak przyst?powania do nich.

            § 4. Prze?o?eni nie powinni spowiada? swoich podw?adnych, chyba ?e sami dobrowolnie o to prosz?.

            § 5. Podw?adni powinni z zaufaniem przychodzi? do swoich prze?o?onych, którym te? mog? w sposób wolny i nie przymuszony otwiera? swoje wn?trze. Natomiast zabrania si? prze?o?onym nak?ania? ich w jakikolwiek sposób do otwierania przed nimi sumienia.

 

 

Art. 2

KAPITU?Y    

            Kan. 631 - § 1. Kapitu?a generalna, która zgodnie z konstytucjami otrzymuje najwy?sz? w?adz? w instytucie, powinna by? w ten sposób powo?ana, a?eby reprezentuj?c ca?y instytut, sta?a si? prawdziwym znakiem jego jedno?ci w mi?o?ci. Do niej g?ównie nale?y strzec dziedzictwa instytutu, o którym w kan. 578, popiera? zgodn? z nim przystosowan? odnow?, dokonywa? wyboru najwy?szego prze?o?onego, za?atwia? wa?niejsze sprawy oraz wydawa? normy, które winni wszyscy zachowywa?.

            § 2. Konstytucje maj? okre?li? sk?ad kapitu?y i zakres jej w?adzy. W?asne prawo winno dok?adniej okre?li? obowi?zuj?cy sposób odbywania kapitu?y, zw?aszcza gdy idzie o wybory i sposób za?atwiania spraw.

            § 3. Zgodnie z normami okre?lonymi we w?asnym prawie, nie tylko prowincje i wspólnoty lokalne, lecz tak?e ka?dy cz?onek mo?e w sposób wolny przes?a? da kapitu?y generalnej swoje ?yczenia i sugestie.

            Kan. 632 - W?asne prawo powinno dok?adnie okre?li?, co nale?y do innych kapitu? instytutu oraz innych podobnych zebra?, a mianowicie ich natur?, w?adz?, sk?ad osobowy, sposób post?powania i czas ich odbywania.

   

            Kan. 633 - § 1. Organa uczestnictwa lub konsultacji maj? wiernie wype?nia? powierzone sobie zadanie, zgodnie z przepisami prawa powszechnego i w?asnego, a w ten sam sposób powinna si? wyra?a? troska i udzia? wszystkich cz?onków na rzecz dobra wspólnego ca?ego instytutu lub wspólnoty.

            § 2. W organizowaniu i stosowaniu tych ?rodków uczestnictwa i konsultacji nale?y stosowa? m?dre rozeznanie, a sposób ich dzia?ania powinien by? zgodny z charakterem i celem instytutu.

 

 

Art. 3

DOBRA DOCZESNE I ICH ZARZ?D    

            Kan. 634 - § 1. Instytuty, prowincje i domy zakonne, jako osoby prawne na mocy samego prawa, zdolne s? do nabywania, posiadania i alienowania dóbr doczesnych, chyba ?e konstytucje t? zdolno?? wykluczaj? lub ograniczaj?.

            § 2. Powinny jednak unika? wszelkiego luksusu, nadmiernego zysku i gromadzenia dóbr.

   

            Kan. 635 - § 1. Dobra doczesne instytutów zakonnych jako ko?cielne rz?dz? si? przepisami ksi?gi V Dobra doczesne Koscio?a, chyba ?e co innego wyra?nie zastrze?ono.

            § 2. Ka?dy jednak instytut powinien ustanowi? odpowiednie normy, dotycz?ce u?ywania i zarz?du dóbr, które by sta?y na stra?y w?a?ciwego instytutowi ubóstwa, strzeg?y go i wyra?a?y.

   

            Kan. 636 - § 1. W ka?dym instytucie, a tak?e prowincji kierowanej przez wy?szego prze?o?onego, powinien by? ekonom, ró?ny od wy?szego prze?o?onego, a ustanowiony zgodnie z w?asnym prawem. Ma on zarz?dza? dobrami pod kierownictwem odno?nego prze?o?onego. Równie? we wspólnotach lokalnych nale?y wedle mo?no?ci ustanowi? ekonoma, ró?nego od prze?o?onego miejscowego.

            § 2. W czasie oraz w sposób okre?lony we w?asnym prawie, ekonomi i inni zarz?dcy maj? obowi?zek przed?o?y? kompetentnej w?adzy sprawozdanie z wykonanego zarz?du.

   

            Kan. 637 - Klasztory niezale?ne, o których w kan. 615, powinny raz w roku sk?ada? sprawozdanie z zarz?du ordynariuszowi miejsca. Ponadto ordynariuszowi miejsca przys?uguje prawo wgl?du w sprawy gospodarcze domu zakonnego na prawie diecezjalnym.

   

            Kan. 638 - § 1. W?asne prawo w ramach prawa powszechnego, winno okre?li? akty, które przekraczaj? cel i sposób zwyczajnego zarz?dzania oraz sprecyzowa? warunki konieczne do wa?nego podj?cia nadzwyczajnego aktu administracyjnego.

            § 2. Wydatki i akty prawne zwi?zane z wykonywaniem zwyczajnego zarz?dzania, oprócz prze?o?onych wa?nie podejmuj?, w ramach powierzonej im funkcji, tak?e urz?dnicy, których w?asne prawo do tego celu wyznacza.

            § 3. Do wa?no?ci alienacji i jakiegokolwiek dzia?ania, przez które stan maj?tkowy osoby prawnej mo?e doznac uszczerbku, potrzebne jest pisemne zezwolenie kompetentnego prze?o?onego, wydane za zgod? jego rady. Je?li natomiast chodzi o transakcje, w których suma przekracza wysoko?? okre?lon? dla danego regionu przez Stolic? Apostolsk?, albo przedmiotem s? dobra ofiarowane Ko?cio?owi na mocy ?lubu albo rzeczy drogocenne z racji artystycznych lub historycznych, potrzebna jest ponadto zgoda Stolicy ?wi?tej.

            § 4. Dla klasztorów niezale?nych, o których w kan. 615, oraz dla instytutów na prawie diecezjalnym, konieczna jest pisemna zgoda ordynariusza miejsca.

   

            Kan. 639 - § 1. Je?li osoba prawna zaci?gn??a d?ugi i zobowi?zania, nawet za zezwoleniem prze?o?onych, sama powinna za nie odpowiada?.

            § 2. Je?li zaci?gn?? je cz?onek instytutu za zezwoleniem prze?o?onego w stosunku do swoich dóbr, sam jest odpowiedzialny, je?li za? na polecenie prze?o?onego za?atwi? spraw? instytutu, odpowiedzialny jest instytut.

            § 3. Je?li zaci?gn?? je zakonnik bez zezwolenia prze?o?onych, powinien odpowiada? sam a nie osoba prawna.

            § 4. Zawsze jednak mo?na wnie?? skarg? przeciw temu, który odniós? jak?? korzy?? z zawartego kontraktu.

            § 5. Prze?o?eni zakonni nie powinni zezwalac na zaci?ganie d?ugów, je?li nie jest pewne, ?e zwyczajnych dochodów mo?na sp?aci? nale?ne procenty, oraz w niezbyt d?ugim czasie z uzyskanej zgodnie z prawem amortyzacji zwróci? sum? podstawow?.

   

            Kan. 640 - Uwzgl?dniaj?c miejscow? sytuacj?, instytuty powinny stara? si? dawa? niejako zbiorowe ?wiadectwo mi?o?ci i ubóstwa, oraz stosownie do mo?liwo?ci przeznacza? cz??? w?asnych dóbr na potrzeby Ko?cio?a, jak równie? pomóc w utrzymaniu osób potrzebuj?cych.

 

Rozdzia? III

PRZYJMOWANIE KANDYDATÓW I KSZTA?CENIE CZ?ONKÓW    

Art. 1

PRZYJ?CIE DO NOWICJATU    

            Kan. 641 - Prawo przyjmowania kandydatów do nowicjatu nale?y do wy?szych prze?o?onych, zgodnie z w?asnym prawem.

   

            Kan. 642 - Przej?ci czujn? trosk?, prze?o?eni powinni przyjmowa? tylko tych, którzy, oprócz wymaganego wieku, maj? zdrowie, odpowiedni charakter i wystarczaj?ce przymioty dojrza?o?ci, konieczne do podj?cia ?ycia w?a?ciwego danemu instytutowi. W razie potrzeby zdrowie, charakter i dojrza?o?? mo?na stwierdzi? równie? przy pomocy bieg?ych, z zachowaniem przepisu kan. 220.

   

            Kan. 643 - § 1. Niewa?nie jest przyj?ty do nowicjatu:

            1 kto nie uko?czy? jeszcze siedemnastu lat;

            2 ma??onek w czasie trwania ma??e?stwa;

            3 kto jest aktualnie zwi?zany ?wi?tym w?z?em z jakim? instytutem ?ycia konsekrowanego albo przynale?y do jakiego? stowarzyszenia ?ycia apostolskiego, z zachowaniem przepisu kan. 684;

            4 kto wst?puje do instytutu pod wp?ywem przymusu, ci??kiej boja?ni albo kto zosta? przyj?ty przez prze?o?onego dzia?aj?cego pod takim samym wp?ywem;

            5 kto zatai? swoje w??czenie do jakiego? instytutu ?ycia konsekrowanego lub stowarzyszenia ?ycia apostolskiego.

            § 2. W?asne prawo mo?e ustanowi? jeszcze inne przeszkody uniewa?niaj?ce przyj?cie albo do??czy? inne warunki.

   

            Kan. 644 - Prze?o?eni nie powinni przyjmowa? do nowicjatu duchownych diecezjalnych bez porozumienia si? z w?asnym ich ordynariuszem, jak równie? obci??onych d?ugiem, którego nie s? w stanie sp?aci?.

   

            Kan. 645 - § 1. Przed przyj?ciem do nowicjatu kandydaci powinni przedstawi? ?wiadectwo chrztu, bierzmowania oraz za?wiadczenie o stanie wolnym.

            § 2. Gdy idzie o dopuszczenie duchownych albo tych, którzy byli ju? przyj?ci do innego instytutu ?ycia konsekrowanego, do stowarzyszenia ?ycia apostolskiego albo do seminarium, to konieczne jest ponadto za?wiadczenie odnosnego ordynariusza miejsca, wy?szego prze?o?onego instytutu lub stowarzyszenia, b?d? rektora seminarium.

            § 3. W?asne prawo mo?e si? domaga? jeszcze innych ?wiadectw, stwierdzaj?cych wymagan? zdatno?? i wolno?? od przeszkód.

  § 4. Prze?o?eni mog? prosi? o inne jeszcze informacje, nawet z zachowaniem tajemnicy, je?li wyda si? im to konieczne.

 

Art. 2

NOWICJAT I KSZTA?CENIE NOWICJUSZY    

            Kan. 646 - Nowicjat, którym rozpoczyna si? ?ycie w instytucie, zmierza ku temu, ?eby nowicjusze dok?adniej rozpoznali Bo?e powo?anie i to w?a?ciwe danemu instytutowi, by do?wiadczyli sposobu ?ycia instytutu, uformowali umys? i serce jego duchem, a tak?e by mo?na by?o potwierdzi? ich zamiar i zdatno??.

   

            Kan. 647 - § 1. Erekcja, przeniesienie i zniesienie domu nowicjatu maj? by? dokonane pisemnym dekretem najwy?szego prze?o?onego instytutu, wydanym za zgod? jego rady.

            § 2. Do wa?no?ci nowicjatu wymaga si?, by by? odbywany w domu prawnie do tego przeznaczonym. W poszczególnych przypadkach i na zasadzie wyj?tku, najwy?szy prze?o?ony za zgod? swojej rady mo?e zezwoli?, aby kandydat odbywa? nowicjat w innym domu instytutu, pod kierownictwem jakiego? do?wiadczonego zakonnika, który pe?ni rol? zast?pcy mistrza nowicjuszy.

            § 3. Wy?szy prze?o?ony mo?e zezwoli?, aby zespó? nowicjuszy przebywa? przez pewne okresy czasu w innym domu instytutu, przez niego oznaczonym.

            Kan. 648 - § 1. Nowicjat do wa?no?ci powinien trwa? dwana?cie miesi?cy sp?dzonych we wspólnocie nowicjatu, z zachowaniem przepisu kan. 647, § 3.

            § 2. Dla ukszta?towania nowicjuszy konstytucje, obok czasu o którym w § 1, mog? przewidzie? jeden lub kilka okresów praktyki apostolskiej, podejmowanej poza wspólnot? nowicjatu.

            § 3. Nowicjatu nie nale?y przed?u?a? ponad dwa lata.

   

            Kan. 649 - § 1. Z zachowaniem przepisu kan. 647, § 3 i kan. 648, § 2, nieobecno?? w domu nowicjatu ponad trzy miesi?ce, czy to ci?g?a, czy przerywana, powoduje niewa?no?? nowicjatu. Nieobecno?? przekraczaj?ca pi?tna?cie dni powinna by? uzupe?niona.

            § 2. Za zezwoleniem kompetentnego prze?o?onego wy?szego, pierwsza profesja mo?e by? antycypowana, ale nie ponad pi?tna?cie

dni.

   

            Kan. 650 - § 1. Cel nowicjatu wymaga, aby nowicjusze byli kszta?towani pod kierownictwem mistrza, zgodnie z programem kszta?towania okre?lonym w?asnym prawem.

            § 2. Kierownictwo nowicjuszy jest pod zwierzchnictwem wy?szych prze?o?onych zastrze?one tylko mistrzowi.

   

            Kan. 651 - § l. Mistrzem nowicjuszy winien by? cz?onek instytutu, który z?o?y? ju? ?luby wieczyste i zosta? zgodnie z prawem wyznaczony.

            § 2. Mistrzowi w razie potrzeby mo?na przydzieli?

pomocników, którzy podlegaj? mu w zakresie kierowania nowicjatem i programu kszta?towania formacji.

            § 3. Kszta?towanie nowicjuszy nale?y powierza? cz?onkom starannie do tego przygotowanym, którzy nie obci??eni innymi obowi?zkami, mogliby owocnie i na sposób sta?y wype?nia? swoje zadanie.

   

            Kan. 652 - § 1. Zadaniem mistrza oraz jego wspó?pracowników jest rozpozna? i potwierdzi? powo?anie nowicjuszy, a tak?e uformowa? ich stopniowo do prowadzenia w?a?ciwego instytutowi ?ycia doskona?ego.

            § 2. Nowicjusze powinni by? doprowadzeni do zdobycia cnót ludzkich i chrze?cija?skich; przez modlitw? i samozaparcie maj?

by? wprowadzani na drog? pe?niejszej doskona?o?ci. Nale?y ich

wdra?a? w kontemplowanie tajemnicy zbawienia, do czytania i rozwa?ania Pisma ?wi?tego; przygotowywa? do kultu Bo?ego sprawowanego w ?wi?tej liturgii; nauczy? sposobu praktyki ?ycia konsekrowanego Bogu i ludziom w Chrystusie przez praktykowanie rad ewangelicznych. Maj? by? zaznajamiani z charakterem i duchem, celem i karno?ci?, histori? i ?yciem w?asnego instytutu, jak równie? przepajani mi?o?ci? do Ko?cio?a i jego pasterzy.

            § 3. ?wiadomi w?asnej odpowiedzialno?ci, nowicjusze niech tak wspó?dzia?aj? czynnie ze swoim mistrzem, a?eby wiernie odpowiedzie? ?asce powo?ania.

            § 4. Cz?onkowie instytutu winni zatroszczy? si?, a?eby we w?asnym zakresie wspierali dzie?o kszta?towania nowicjuszy przez przyk?ad ?ycia i modlitw?.

            § 5. Okres nowicjatu, o którym w kan. 648, § 1, ma by? przeznaczony na dzie?o kszta?towania w ?cis?ym znaczeniu, st?d nowicjusze nie powinni podejmowa? studiów albo innych zaj??, które nie s?u?? bezpo?rednio tej formacji.

   

            Kan. 653 - § 1. Nowicjusz mo?e swobodnie opu?ci? instytut; równie? kompetentna w?adza instytutu mo?e go wydali?.

            § 2. Je?li po up?ywie nowicjatu uznano nowicjusza za zdatnego, nale?y go dopu?ci? do czasowej profesji, w przeciwnym razie wydali?. Je?li za? co do jego zdatno?ci istnieje w?tpliwo??, prze?o?ony wy?szy mo?e przed?u?y? okres próby, zgodnie z w?asnym prawem, nigdy jednak ponad sze?? miesi?cy.

 

Art. 3

PROFESJA ZAKONNA    

            Kan. 654 - Przez profesj? zakonn? cz?onkowie zobowi?zuj? si? publicznym ?lubem do zachowania trzech rad ewangelicznych, zostaj? konsekrowani przez pos?ug? Ko?cio?a Bogu i w??czeni do instytutu z prawami i obowi?zkami okre?lanymi w prawie.

   

            Kan. 655 - Profesja czasowa winna by? sk?adana na okres przewidziany we w?asnym prawie, nie krótszy ni? trzy lata i nie d?u?szy ni? sze?? lat.

       

            Kan. 656 - Do wa?no?ci profesji czasowej wymaga si?, aby:

            1 sk?adaj?cy j? uko?czy? przynajmniej osiemnasty rok ?ycia;

            2 nowicjat zosta? odbyty wa?nie;

            3 dopuszczenia dokona? w sposób wolny kompetentny prze?o?ony po wys?uchaniu g?osu swojej rady, zgodnie z prawem;

            4 by?a ona wyra?na i z?o?ona bez przymusu, ci??kiej boja?ni

lub podst?pu;

            5 zosta?a przyj?ta przez w?a?ciwego prze?o?onego, osobi?cie

lub przez innego.

   

            Kan. 657 - § 1. Po up?ywie czasu, na jaki profesja zosta?a z?o?ona, zakonnik, który sam o to prosi i jest uznany za zdatnego, powinien by? dopuszczony do ponowienia profesji lub do z?o?enia profesji wieczystej. W przeciwnym razie winien odej?? z instytutu.

            § 2. Je?li za? wydaje si? to wskazane, kompetentny prze?o?ony mo?e zgodnie z w?asnym prawem przed?u?y? okres profesji czasowej, tak jednak, by okres, w którym zakonnik jest zwi?zany ?lubami czasowymi, nie przekroczy? dziewi?ciolecia.

            § 3. Profesj? wieczyst? mo?na dla s?usznej przyczyny antycypowa?, jednak nie ponad trzy miesi?ce.

   

            Kan. 658 - Oprócz warunków okre?lonych w kan. 656, nn. 3, 4 i 5, i innych dodanych przez w?asne prawo, do wa?no?ci profesji wieczystej wymaga si?:

            1 uko?czenia przynajmniej dwudziestego pierwszego roku ?ycia;

            2 uprzedniej profesji czasowej, przynajmniej przez trzy lata, z zachowaniem przepisu kan. 657, § 3.

 

Art. 4

KSZTA?CENIE ZAKONNIKÓW    

            Kan. 659 - W poszczególnych instytutach po pierwszej profesji ma by? realizowane kszta?cenie wszystkich cz?onków, zmierzaj?ce do prowadzenia pe?niej ?ycia w?asciwego danemu instytutowi oraz coraz doskonalszej realizacji jego misji.

            § 2. Dlatego w?asne prawo powinno okresli? program i czas trwania tego? kszta?cenia, uwzgl?dniaj?c potrzeby Ko?cio?a oraz warunki ludzi i czasu, zgodnie z celem i charakterem instytutu.

            § 3. Kszta?cenie cz?onków przygotowuj?cych si? do przyj?cia ?wi?ce? jest regulowane prawem powszechnym i w?asnym programem studiów instytutu.

   

            Kan. 660 - § 1. Kszta?cenie winno by? systematyczne, przystosowane do zdolno?ci cz?onków, duchowe i apostolskie, naukowe i praktyczne, uwie?czone tak?e, je?li to jest wskazane, uzyskaniem odpowiednich tytu?ów, tak ko?cielnych, jak i ?wieckich.

            § 2. W czasie trwania tego kszta?cenia, cz?onkom nie nale?y powierza? obowi?zków i funkcji, które by w nim przeszkadza?y.

   

            Kan. 661 - Zakonnicy maj? przez ca?e ?ycie kontynuowa? gorliwie swoj? formacj? duchow?, naukow? i praktyczn?, a prze?o?eni powinni zapewni? im potrzebne do tego ?rodki i zostawi? na to czas.

 

 

Rozdzia? IV

OBOWI?ZKI I PRAWA INSTYTUTÓW ORAZ ICH CZ?ONKÓW    

            Kan. 662 - Za najwy?sz? zasad? swego ?ycia zakonnicy winni uzna? na?ladowanie Chrystusa ukazane w Ewangelii i wyra?one w konstytucjach w?asnego instytutu.

   

            Kan. 663 - § 1. Pierwszym i podstawowym obowi?zkiem wszystkich zakonników powinna by? kontemplacja rzeczy Bo?ych oraz ustawiczne zjednoczenie z Bogiem w modlitwie.

            § 2. Cz?onkowie powinni wedle mo?no?ci codziennie uczestniczy? w Ofierze eucharystycznej, przyjmowa? Naj?wi?tsze Cia?o Chrystusa i adorowa? tego? Pana obecnego w Sakramencie.

            § 3. Powinni czyta? Pismo ?wi?te i odprawia? rozmy?lanie wed?ug przepisów w?asnego prawa, sprawowa? godnie liturgi? godzin, z zachowaniem w odniesieniu do duchownych obowi?zku, o którym w kan. 276, § 2, n. 3, jak równie? praktykowa? inne pobo?ne cwiczenia.

            § 4. Niech maj? - równie? przez modlitw? ró?a?cow? - specjalne nabo?e?stwo do Dziewicy, Bo?ej Rodzicielki, która jest wzorem i oparciem dla ka?dego rodzaju ?ycia konsekrowanego.

            § 5. Niech wiernie praktykuj? okresy corocznego ?wi?tego skupienia.

   

            Kan. 664 - Zakonnicy maj? cz?sto zwraca? swoj? my?l ku Bogu, codziennie robi? rachunek sumienia i cz?sto przyst?powa? do sakramentu pokuty.

   

            Kan. 665 - § 1. Zakonnicy powinni mieszka? we w?asnym domu zakonnym zachowuj?c ?ycie wspólne i nie opuszcza? go bez zezwolenia swego prze?o?onego. Gdy natomiast chodzi o d?u?sz? nieobecno?? w domu, to prze?o?ony wy?szy, dzia?aj?c za zgod? swojej rady, mo?e dla s?usznej przyczyny zezwoli? zakonnikowi na przebywanie poza domem instytutu, jednak nie d?u?ej ni? rok, chyba ?e chodzi o ratowanie zdrowia, odbycie studiów lub wykonywanie apostolatu w imieniu instytutu.

            § 2. Zakonnik, który bezprawnie przebywa poza domem zakonnym z zamiarem uwolnienia si? spod w?adzy prze?o?onych, winien by? przez nich usilnie nak?aniany i wspomagany, aby powróci? i wytrwa? w swoim powo?aniu.

   

            Kan. 666 - W korzystaniu z ?rodków spo?ecznego przekazu, nale?y zachowa? konieczne rozeznanie i unika? tego, co przynosi szkod? w?asnemu powo?aniu i stanowi zagro?enie dla czysto?ci osoby konsekrowanej.

   

            Kan. 667 - § 1. We wszystkich domach nale?y zachowa? klauzur? przystosowan? do charakteru i misji instytutu, zgodnie z postanowieniami w?asnego prawa, z zarezerwowaniem zawsze jakiej? cz??ci domu zakonnego tylko dla zakonników.

            § 2. ?ci?lejsza klauzura winna by? zachowywana w klasztorach nastawionych na ?ycie kontemplacyjne.

            § 3. Klasztory mniszek, które ukierunkowane s? ca?kowicie na ?ycie kontemplacyjne, powinny zachowywa? klauzul? papiesk?, zgodnie z normami wydanymi przez Stolic? Apostolsk?. Pozosta?e klasztory mniszek - klauzur? przystasowan? do ich w?asnego charakteru i okre?lon? w konstytucjach.

            § 4. Biskup diecezjalny mo?e dla s?usznej przyczyny wchodzi? da klauzury klasztorów mniszek na terenie swojej diecezji, mo?e te? dla powa?nej przyczyny i za zgod? prze?o?onej zezwoli? innym na wej?cie do klauzury, jak równie? pozwoli? mniszkom na wyj?cie z niej, na czas rzeczywi?cie konieczny.

   

            Kan. 668 - § 1. Zakonnicy powinni przed pierwsz? profesj? przekaza?, komu zechc?, zarz?dzanie swoimi dobrami oraz - je?li konstytucje czego innego nie postanawiaj? - w sposób wolny zadysponowa? ich u?ytkowaniem i korzystaniem z dochodów. Przynajmniej przed z?o?eniem wieczystej profesji maj? sporz?dzi? testament, wa?ny równie? wobec prawa ?wieckiego.

            § 2. Na zmian? tych dyspozycji ze s?usznej przyczyny, jak równie? na podj?cie jakiegokolwiek aktu co do dóbr materialnych, potrzebuj? zezwolenia kompetentnego prze?o?onego, zgodnie z przepisami w?asnego prawa.

            § 3. Cokolwiek zakonnik nabywa w?asnym staraniem ale ze wzgl?du na instytut, nabywa to dla instytutu. Wszystko, co mu przys?uguje z tytu?u pensji, zapomogi lub ubezpieczenia, jest nabywane dla instytutu, chyba ?e w?asne prawo co innego postanawia.

            § 4. Kto z racji natury swego instytutu powinien ca?kowicie zrzec si? swoich dóbr, tego zrzeczenia winien dokona? w formie wa?nej tak?e w miar? mo?no?ci wobec prawa cywilnego, przed profesj? wieczyst?, wa?nego od dnia z?o?enia profesji. To samo powinien uczyni? profes ?lubów wieczystych, który wed?ug przepisów w?asnego prawa chcia?by, za zezwoleniem najwy?szego prze?o?onego, zrzec si? w cz??ci lub w ca?o?ci w?asnych dóbr.

            § 5. Profes, który ze wzgl?du na natur? swego instytutu rzek? si? ca?kowicie swoich dóbr, traci zdolno?? nabywania i posiadania, st?d niewa?nie podejmuje akty przeciwne ?lubowi ubóstwa. Co jednak przechodzi na niego po dokonaniu zrzeczenia, przechodzi na instytut zgodnie z w?asnym prawem.

   

            Kan. 669 - § 1. Zakonnicy powinni nosi? strój instytutu, wykonany zgodnie z przepisami w?asnego prawa, na znak swojej konsekracji i ?wiadectwa ubóstwa.

            § 2. Zakonnicy duchowni instytutu, który nie ma w?asnego stroju, powinni nosi? strój duchowny zgodnie z postanowieniem kan. 284.

   

            Kan. 670 - Instytut powinien zapewni? swoim cz?onkom wszystko, co zgodnie z postanowieniami konstytucji konieczne jest do osi?gni?cia celu, zwi?zanego z ich powo?aniem.

            Kan. 671 - Zakonnik nie powinien przyjmowa? zaj?? i obowi?zków poza w?asnym instytutem bez zgody uprawnionego prze?o?onego.

   

            Kan. 672 - Zakonnicy s? zwi?zani przepisami kan. 277, 285, 286, 287 i 289; zakonnicy b?d?cy duchownymi - ponadto przepisami kan. 279, § 2. W instytutach laickich na prawie papieskim, zezwolenie, o których w kan. 285, § 4, mo?e by? udzielone przez w?asnego prze?o?onego wy?szego.

 
 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież


Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po ?acinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

NaszÄ… witrynÄ™ przeglÄ…da teraz 82 goĹ›ci