Dekret o przystosowanej odnowie ?ycia zakonnego "PERFECTAE CARITATIS"
Dokumenty Ko?cio?a -


Sobór Watyka?ski II
Dekret o przystosowanej odnowie ?ycia zakonnego
"PERFECTAE CARITATIS"

DZ 1. D??enie do mi?o?ci doskona?ej drog? rad ewangelicznych bierze pocz?tek z nauki i przyk?adu Boskiego Mistrza i stanowi wybitny znak Królestwa niebieskiego, jak to uprzednio przedstawi? ?wi?ty Sobór w Konstytucji zaczynaj?cej si? od s?ów "Lumen gentium". Obecnie ten?e Sobór zamierza zaj?? si? ?yciem i karno?ci? instytutów, których cz?onkowie zobowi?zuj? si? do zachowania czysto?ci, ubóstwa i pos?usze?stwa, chce równie? zatroszczy? si? o ich potrzeby, zgodnie z wymaganiami obecnych czasów.

Ju? od pocz?tku byli w Ko?ciele zarówno m??czy?ni jak i niewiasty, którzy chcieli przez praktyk? rad ewangelicznych z wi?ksz? swobod? i?? za Chrystusem i wierniej Go na?ladowa?, prowadz?c na swój sposób ?ycie Bogu po?wi?cone. Wielu spo?ród nich, z natchnienia Ducha ?wi?tego, prowadzi?o ?ycie pustelnicze lub tworzy?o rodziny zakonne, które Ko?ció? ch?tnie obj?? sw? powag? i zatwierdzi?. W ten sposób, zgodnie z zamiarem Bo?ym, powsta?a przedziwna rozmaito?? wspólnot zakonnych, która wydatnie przyczynia?a si? do tego, ?e Ko?ció? jest nie tylko przysposobiony do wszelkiego dobrego dzie?a (por. 2 Tm 3,17) i gotowy do wykonywania pos?ugi celem budowania Cia?a Chrystusa (por. Ef 4,12), lecz tak?e okazuje si? ozdobiony ró?nymi darami swoich dzieci, jak oblubienica strojna dla m??a swego (por. Ap 21,2), przeze? te? daje si? pozna? wieloraka m?dro?? Bo?a (por. Ef 3,10).

W tak wielkiej za? ró?norodno?ci darów wszyscy ci, co przez Boga wzywani s? do praktykowania rad ewangelicznych i wiernie im odpowiadaj?, w szczególny sposób po?wi?caj? si? Panu, id?c za Chrystusem, który sam dziewiczy i ubogi (por. Mt 8,20, por ?k 9,58) przez pos?usze?stwo a? do ?mierci krzy?owej (por. Flp 2,8) odkupi? i u?wi?ci? ludzi. Tak pobudzeni mi?o?ci?, rozlan? przez Ducha ?wi?tego w ich sercach (por. Rz 5,5), coraz bardziej ?yj? dla Chrystusa i dla Jego Cia?a, którym jest Ko?ció? (por. Kol 1,24). Przeto im gorliwiej ??cz? si? z Chrystusem przez takie oddanie samych siebie, które obejmuje ca?e ?ycie, tym bujniejsze staje si? ?ycie Ko?cio?a, a jego apostolat tym obfitsze wydaje plony.

?eby za? wielka warto?? ?ycia po?wi?conego przez profesj? rad ewangelicznych i jego nieodzowne zadanie w czasach obecnych wychodzi?y na wi?ksze dobro Ko?cio?a, obecny ?wi?ty Sobór podaje nast?puj?ce zarz?dzenia. Uwzgl?dniaj? one tylko ogólne zasady przystosowanej odnowy ?ycia i karno?ci zakonów, jak równie? ? z zachowaniem jednak w?a?ciwego im charakteru stowarzysze? prowadz?cych ?ycie wspólne bez ?lubów oraz instytutów ?wieckich. Natomiast przepisy szczegó?owe co do w?a?ciwego wyja?niania i stosowania owych zasad maj? by? wydane po Soborze przez kompetentn? w?adz? ko?cieln?.

DZ 2. Przystosowana odnowa ?ycia zakonnego obejmuje zarówno ustawiczne przywracanie do ?róde? wszelkiego ?ycia chrze?cija?skiego i do pierwotnego ducha o?ywiaj?cego instytuty, jak te? ich dostosowanie do zmieniaj?cych si? warunków epoki. T? odnow? pod tchnieniem Ducha ?wi?tego i przewodnictwem Ko?cio?a nale?y przeprowadzi? wedle nast?puj?cych zasad:

a) Poniewa? ostateczn? norm? ?ycia zakonnego jest na?ladowanie Chrystusa ukazane w Ewangelii, przeto wszystkie instytuty powinny t? norm? uwa?a? za swoj? najwy?sz? regu??.

b) Jest rzecz? korzystn? dla samego Ko?cio?a, ?eby instytuty mia?y swój odr?bny charakter i w?asne zadania. Nale?y wi?c wiernie rozeznawa? i zachowywa? ducha i w?a?ciwe zamiary Za?o?ycieli, jak równie? zdrowe tradycje, bo wszystko to stanowi dziedziczn? w?asno?? ka?dego instytutu.

c) Wszystkie instytuty powinny bra? udzia? w ?yciu Ko?cio?a i przyswaja? sobie oraz w miar? si? popiera? zgodnie z w?asnym charakterem jego inicjatywy i zamierzenia w takich dziedzinach, jak biblijna, liturgiczna, dogmatyczna, duszpasterska, ekumeniczna, misyjna i spo?eczna.

d) Instytuty powinny popiera? w?ród swoich cz?onków nale?yte poznanie warunków ?ycia, ludzi i okoliczno?ci czasu oraz potrzeb Ko?cio?a, a to w tym celu, a?eby rozumnie oceniaj?c w ?wietle wiary po?o?enie dzisiejszego ?wiata i pa?aj?c gorliwo?ci? apostolsk?, mogli skuteczniej nie?? pomoc ludziom.

e) Poniewa? ?ycie zakonne przede wszystkim do tego zmierza, by jego cz?onkowie szli za Chrystusem i jednoczyli si? z Bogiem przez profesj? rad ewangelicznych, trzeba naprawd? u?wiadomi? sobie, ?e nawet najlepsze przystosowanie do potrzeb wspó?czesnych oka?e si? bezskuteczne, je?eli nie b?dzie o?ywione odnow? ducha, której zawsze, nawet w dzia?alno?ci zewn?trznej, nale?y przyznawa? pierwsze miejsce.

DZ 3. Sposób ?ycia, modlitwy i pracy powinien dobrze odpowiada? dzisiejszym mo?liwo?ciom fizycznym i psychicznym cz?onków, jak równie? stosownie do wymogów charakteru ka?dego instytutu ? potrzebom apostolskim, wymaganiom kultury, warunkom spo?ecznym i ekonomicznym, i to wsz?dzie, a zw?aszcza na terenach misyjnych.

Wed?ug tych samych kryteriów nale?y równie? przebada? sposób rz?dzenia w instytutach.

Dlatego te? konstytucje, "dyrektoria", zwyczajniki (libri usuum), modlitewniki, ceremonia?y i tym podobne ksi??ki nale?y podda? odpowiedniej rewizji, a po usuni?ciu przepisów przestarza?ych dostosowa? do dokumentów wydanych przez ten ?wi?ty Sobór.

DZ 4. Skuteczn? odnow? i nale?yte przystosowanie mo?na osi?gn?? tylko przy wspó?pracy wszystkich cz?onków instytutu.

Natomiast jedynie do kompetentnych w?adz, zw?aszcza do kapitu? generalnych, nale?y okre?la? normy przystosowanej odnowy i wydawa? prawa, jak równie? stwarza? sposobno?? do roztropnej i dostatecznej próby, a je?eli prawo tego wymaga, potrzebne jest ponadto zatwierdzenie ich przez Stolic? ?wi?t? lub ordynariuszy miejscowych. W sprawach, które dotycz? ca?ego instytutu, prze?o?eni powinni w odpowiedni sposób zasi?gn?? zdania i wys?ucha? swoich podw?adnych.

Dla przystosowanej odnowy klasztorów mniszek mo?na b?dzie zebra? wnioski i uchwa?y tak?e na posiedzeniach federacji lub na innych prawnie zwo?anych zebraniach.

Niech jednak wszyscy pami?taj?, ?e nadziej? odnowy nale?y budowa? raczej na gorliwszym zachowaniu regu?y i konstytucji ani?eli na mno?eniu ustaw.

DZ 5. Cz?onkowie wszystkich instytutów powinni to zw?aszcza sobie u?wiadamia?, ?e p zez profesj? rad ewangelicznych odpowiedzieli na wezwanie Bo?e w tym znaczeniu, i? ?yj? dla samego Boga, umar?szy nie tylko dla grzechu (por. Rz 6,11), lecz tak?e wyrzek?szy si? ?wiata. Ca?e bowiem swoje ?ycie oddali na Jego s?u?b?, co stanowi jak?? szczególn? konsekracj?, która korzeniami si?ga g??boko w konsekracj? chrztu i pe?niej j? wyra?a.

A poniewa? to oddanie siebie zosta?o przyj?te przez Ko?ció?, niech zakonnicy wiedz?, ?e s? po?wi?ceni równie? s?u?bie Ko?cio?a.

To oddanie si? Bo?ej s?u?bie powinno w nich przynagla? i krzepi? ?wiczenie si? w cnotach, zw?aszcza w pokorze i pos?usze?stwie, m?stwie i czysto?ci, przez które uczestniczy si? w wyniszczeniu Chrystusowym (por. Flp 2,7-8), a równocze?nie w Chrystusowym ?yciu wed?ug ducha (por. Rz 8,1- 13).

Przeto zakonnicy wierni swej profesji, opuszczaj?c wszystko dla Chrystusa (por. Mk 10,28), niech id? za Nim (por. Mt 19,21) jako za Tym, który jest jedynie konieczny, s?uchaj?c Jego s?ów (por. ?k 10,39) i troszcz?c si? o Jego sprawy (por. 1 Kor 7,32).

Dlatego cz?onkowie ka?dego instytutu jako ci, którzy wy??cznie i przede wszystkim szukaj? Boga, powinni ??czy? kontemplacj?, przez któr? trwaliby my?l? i sercem nieustannie przy Nim, z mi?o?ci? apostolsk?, przez któr? staraliby si? w??cza? w dzie?o Odkupienia i szerzy? Królestwo Bo?e.

DZ 6. Ci, co si? zobowi?zuj? spe?nia? rady ewangeliczne, niech przede wszystkim szukaj? i mi?uj? Boga, który pierwszy nas umi?owa? (por. 1 J 4,10), i niech si? staraj? we wszystkich okoliczno?ciach prowadzi? ?ycie ukryte z Chrystusem w Bogu (por. Kol 3,3), z czego wyp?ywa i doznaje bod?ca mi?o?? bli?niego dla zbawienia ?wiata i budowania Ko?cio?a. Mi?o?? ta o?ywia tak?e sam? praktyk? rad ewangelicznych i kieruje ni?.

Dlatego cz?onkowie instytutów powinni z nieustann? pilno?ci?, w oparciu o autentyczne ?ród?o duchowo?ci chrze?cija?skiej, piel?gnowa? ducha modlitwy i sam? modlitw?. Przede wszystkim za? niech codziennie maj? pod r?k? Pismo ?wi?te, aby przez czytanie i rozwa?anie Bo?ych pism nabyli "wznios?ego poznania Jezusa Chrystusa" (Flp 3,8). Niech zgodnie z my?l? Ko?cio?a sprawuj? ?wi?t? liturgi?, zw?aszcza naj?wi?tsz? tajemnic? Eucharystii, z wewn?trzn? i zewn?trzn? pobo?no?ci? i z tego najbogatszego ?ród?a zasilaj? swe ?ycie duchowe.

Tak pokrzepieni przy stole Bo?ego Prawa i ?wi?tego o?tarza niech po bratersku kochaj? cz?onki Chrystusa, w duchu synowskim czcz? i mi?uj? swoich pasterzy, niech coraz ?ci?lej wspó??yj? i wspó?czuj? z Ko?cio?em i ca?kowicie oddaj? si? jego pos?annictwu.

DZ 7. Instytuty po?wi?cone ca?kowicie kontemplacji, tak ?e ich cz?onkowie w odosobnieniu i milczeniu, w ustawicznej modlitwie i gorliwej pokucie zajmuj? si? jedynie Bogiem, zachowuj? zawsze, cho?by nagli?a konieczno?? czynnego apostolstwa, wyborn? cz?stk? w mistycznym Ciele Chrystusa, w którym "wszystkie cz?onki nie spe?niaj? tej samej czynno?ci" (Rz 12,4). Bogu bowiem sk?adaj? doskona?? ofiar? chwa?y, a ludowi Bo?emu dodaj? blasku przez obfite owoce ?wi?to?ci, zagrzewaj? go przyk?adem i przyczyniaj? si? do jego wzrostu dzi?ki tajemniczej p?odno?ci apostolskiej. Tak wi?c s? ozdob? Ko?cio?a i zdrojem ?ask niebieskich. Ale niemniej ich sposób ?ycia nale?y podda? rewizji wed?ug wy?ej podanych zasad i kryteriów przystosowanej odnowy, zachowuj?c jednak w pe?ni ich odsuni?cie si? od ?wiata i ?wiczenie w?a?ciwe ?yciu kontemplacyjnemu.

DZ 8. Bardzo liczne s? w Ko?ciele instytuty, czy to kleryckie czy laickie, oddane ró?nym dzie?om apostolskim, maj? one wed?ug udzielonej sobie ?aski ró?ne dary: b?d? urz?d pos?ugiwania dla pos?ug duchownych, b?d? urz?d nauczania dla wype?nienia czynno?ci nauczycielskich, b?d? dar upominania dla karcenia, kto zajmuje si? rozdawaniem, niech to czyni z prostot?, kto pe?ni uczynki mi?osierdzia, niech to czyni ochoczo (por. Rz 12,5-8). "Ró?ne s? dary ?aski, lecz ten sam Duch" (1 Kor 12,4).

W tych instytutach do samej istoty ?ycia zakonnego nale?y dzia?alno?? apostolska i dobroczynny, jako ?wi?te pos?ugiwanie i w?asne dzie?o mi?o?ci przez Ko?ció? im zlecone, które maj? pe?ni? w jego imieniu. Dlatego te? ca?e ?ycie zakonne cz?onków powinno by? przepojone duchem apostolskim, a ca?a dzia?alno?? apostolska ma by? nacechowana duchem zakonnym. ?eby wi?c cz?onkowie zakonów mogli przede wszystkim odpowiedzie? swemu wezwaniu do na?ladowania Chrystusa i s?u?y? Chrystusowi w Jego cz?onkach, ich dzia?alno?? apostolska powinna wyp?ywa? z wewn?trznego zjednoczenia z Nim. St?d równie? doznaje wsparcia i sama mi?o?? wzgl?dem Boga i bli?niego.

Przeto wspomniane instytuty powinny swoje regu?y i zwyczaje odpowiednio uzgodni? z wymaganiami apostolstwa, któremu si? po?wi?caj?. Poniewa? jednak ?ycie zakonne oddane dzie?om apostolskim przybiera wielorakie formy, jest rzecz? konieczn?, aby t? rozmaito?? uwzgl?dnia? w przystosowanej odnowie i aby w ró?nych instytutach ?ycie cz?onków w s?u?bie Chrystusa rozwija? odpowiednimi i w?a?ciwymi dla nich ?rodkami.

DZ 9. Wiernie ma by? zachowana i coraz bardziej ma ja?nie? zgodnie z w?a?ciwym sobie duchem tak na Wschodzie, jak na Zachodzie czcigodna instytucja ?ycia monastycznego, która w ci?gu d?ugich wieków zdoby?a sobie wielkie zas?ugi wobec Ko?cio?a i spo?eczno?ci ludzkiej. G?ównym obowi?zkiem mnichów jest pe?ni? w?ród murów klasztornych pokorn?, a zarazem wznios?? s?u?b? wobec Majestatu Bo?ego, czy to przez ca?kowite oddanie si? kultowi Bo?emu w ?yciu ukrytym, czy te? przez podejmowanie, zgodnie z prawem, jakich? dzie? apostolatu lub mi?osierdzia chrze?cija?skiego. Zachowuj?c wi?c charakter w?asnej instytucji, niech odnowi? dawne tradycje dobroczynne i tak je przystosuj? do dzisiejszych potrzeb dusz, aby klasztory sta?y si? jakby rozsadnikami zbudowania dla ludu chrze?cija?skiego.

Równie? zakony, które na mocy regu?y czy konstytucji ??cz? ?ci?le ?ycie apostolskie z obowi?zkiem chóru i przepisami monastycznymi, powinny tak uzgodni? swój tryb bytowania z wymaganiami stosownego dla nich apostolstwa, aby wiernie zachowa?y w?asn? form? ?ycia, jako ?e wychodzi ona na wielki po?ytek Ko?cio?owi.

DZ 10. ?ycie zakonne niekleryckie stanowi tak dla m??czyzn, jak i dla niewiast, w ca?ej pe?ni stan profesji rad ewangelicznych. Dlatego te? Sobór ?wi?ty wysoko je ceni?c, jako tak bardzo pomocne Ko?cio?owi w duszpasterskim obowi?zku nauczania m?odzie?y, piel?gnowania chorych i pe?nienia innych pos?ug ? utwierdza cz?onków w ich powo?aniu i zach?ca, by swoje ?ycie dostosowali do dzisiejszych wymaga?.

?wi?ty Sobór wyja?nia, ?e nic nie stoi na przeszkodzie, a?eby w zakonach Braci, z zachowaniem ich charakteru niekleryckiego, niektórzy cz?onkowie na polecenie kapitu?y generalnej otrzymali wy?sze ?wi?cenia celem zaradzenia potrzebom pos?ugi kap?a?skiej w swoich domach.

DZ 11. Instytuty ?wieckie, cho? nie s? instytutami zakonnymi podejmuj? jednak prawdziw? i pe?n? profesj? rad ewangelicznych w ?wiecie, uznan? przez Ko?ció?. Profesja ta konsekruje ?ycie m??czyzn i niewiast, laików i duchownych przebywaj?cych w ?wiecie. Dlatego to powinni oni szczególnie si? stara? o ca?kowite oddanie si? Bogu w mi?o?ci doskona?ej, a same instytuty winny zachowa? swój w?a?ciwy i szczególny, to znaczy ?wiecki charakter, aby mog?y w ?wiecie i jakby od strony ?wiata pe?ni? skutecznie i wsz?dzie apostolstwo, dla którego powsta?y.

Niech jednak instytuty te dobrze zdaj? sobie spraw? z tego, ?e temu wielkiemu zadaniu nie b?d? mog?y sprosta?, je?eli cz?onkowie ich nie zostan? tak starannie wykszta?ceni i wyrobieni w sprawach Bo?ych i ludzkich, ?eby naprawd? byli w ?wiecie zaczynem do wzmocnienia i wzrostu Cia?a Chrystusowego. Niech wi?c prze?o?eni powa?nie staraj? si? da? podw?adnym nale?n? formacj?, zw?aszcza duchow?, i popiera? dalsze ich kszta?towanie.

DZ 12. Czysto?? podj?t? "dla Królestwa niebieskiego" (Mt 19,12), któr? ?lubuj? osoby z konne, nale?y ceni? jako niezwyk?y dar ?aski. Ona bowiem w szczególny sposób daje wolno?? ludzkiemu sercu (por. 1 Kor 7,32-35), by bardziej rozgorza?o mi?o?ci? do Boga i wszystkich ludzi, dlatego czysto?? jest osobliwym znakiem dóbr niebieskich i bardzo odpowiednim ?rodkiem, który u?atwia osobom zakonnym ochocze po?wi?cenie si? s?u?bie Bo?ej i dzie?om apostolstwa. W ten sposób przypominaj? one wszystkim wyznawcom Chrystusa owe przedziwne za?lubiny ustanowione przez Boga, a maj?ce objawi? si? w pe?ni w przysz?ym ?wiecie, moc? których Ko?ció? ma Chrystusa jako jedynego Oblubie?ca.

Trzeba wi?c, aby zakonnicy staraj?c si? dochowa? wiernie swej profesji, zawierzyli s?owom Pana, a ufni w pomoc Bo??, nie liczyli zuchwale na w?asne si?y, lecz praktykowali umartwienie i strzegli zmys?ów. Niech równie? nie zaniedbuj? ?rodków naturalnych, które sprzyjaj? zdrowiu ducha i cia?a. Dzi?ki temu nie dadz? si? uwie?? fa?szywym doktrynom, które che?pliwie dowodz?, ?e ca?kowita pow?ci?gliwo?? jest niemo?liwa lub dla rozwoju cz?owieka szkodliwa, a kieruj?c si? jakim? duchowym instynktem, b?d? odrzuca? wszystko, co nara?a czysto?? na niebezpiecze?stwo. Ponadto niech wszyscy, a zw?aszcza prze?o?eni, pami?taj?, ?e ?atwiej jest zachowa? czysto??, gdy w?ród cz?onków panuje prawdziwa mi?o?? braterska w ?yciu wspólnym.

Poniewa? zachowanie doskona?ej pow?ci?gliwo?ci dotyka najskryciej g??bszych sk?onno?ci natury ludzkiej, niech kandydaci nie przyst?puj? do ?lubowania czysto?ci, ani niech nie b?d? do niego dopuszczeni inaczej, jak tylko po odbyciu prawdziwie wystarczaj?cej próby i po doj?ciu do nale?ytej dojrza?o?ci psychicznej i uczuciowej. Nale?y nie tylko przestrzec ich przed niebezpiecze?stwami zagra?aj?cymi czysto?ci, lecz równie? tak ich pouczy?, ?eby celibat Bogu po?wi?cony przyj?li tak?e jako ?rodek rozwoju w?asnej osobowo?ci.

DZ 13. Dobrowolne ubóstwo obrane dla na?ladowania Chrystusa, którego jest ono znakiem dzi? zw?aszcza bardzo cenionym, zakonnicy powinni pilnie praktykowa?, a w miar? potrzeby nawet w nowych formach je wyra?a?. Dzi?ki niemu uczestniczy si? w ubóstwie Chrystusa, który b?d?c bogaty, dla nas sta? si? ubogi, aby nas ubóstwem swym ubogaci? (por. 2 Kor 8,9, Mt 8,20).

Gdy chodzi o ubóstwo zakonne, nie wystarczy by? uzale?nionym od prze?o?onych w u?ywaniu dóbr, ale trzeba, ?eby zakonnicy i w rzeczywisto?ci, i w duchu byli ubodzy, maj?cy skarby w niebie (por. Mt 6,20).

Niech wszyscy, ka?dy w swoim obowi?zku, uwa?aj? si? za podleg?ych powszechnemu prawu pracy, a gdy tym sposobem zdobywaj? ?rodki konieczne do swego utrzymania i do prowadzenia swoich dzie?, niech odrzuc? wszelk? nadmiern? trosk?, a powierz? si? Opatrzno?ci Ojca niebieskiego (por. Mt 6,25).

Zgromadzenia zakonne mog? przez swe konstytucje pozwoli?, by cz?onkowie zrzekli si? maj?tku rodzinnego ju? nabytego lub mog?cego przypa?? im w udziale.

Same instytuty, bior?c pod uwag? warunki miejscowe, niech si? staraj? dawa? jak gdyby zbiorowe ?wiadectwo ubóstwa i ch?tnie z w?asnego maj?tku udzielaj? na inne potrzeby Ko?cio?a i na utrzymanie ubogich, których wszyscy zakonnicy powinni mi?owa? w duchu Chrystusowym (por. Mt 19,21, 25,34-46, Jk 2,15-16, 1 J 3,17). Prowincje i domy instytutów powinny jedne drugim u?ycza? swoich dóbr doczesnych, tak aby te, które s? lepiej zaopatrzone, pomaga?y tym, co cierpi? niedostatek.

Chocia? instytuty zgodnie ze swymi regu?ami i konstytucj? maj? prawo posiadania tego wszystkiego, co jest niezb?dne do ich utrzymania i do prowadzenia dzie?, to jednak niech unikaj? wszelkiego pozoru zbytku, nieumiarkowanego zysku i gromadzenia maj?tku.

14. Zakonnicy przez profesj? pos?usze?stwa po?wi?caj? ca?kowicie wol? swoj? Bogu, jakby sk?adaj?c ofiar? z siebie, a przez to jednocz? si? trwalej i bezpieczniej ze zbawcz? wol? Boga. St?d to za przyk?adem Jezusa Chrystusa, który przyszed? aby pe?ni? wol? Ojca (por. J 4,34, 5,30, Hbr 10,7, Ps 39,9), a "przyj?wszy posta? s?ugi" (Flp 2,7) z tego, co wycierpia?, nauczy? si? pos?usze?stwa (Hbr 5,8) zakonnicy, pobudzeni przez Ducha ?wi?tego, ulegaj? z wiar? prze?o?onym, zast?puj?cym Boga, i pod ich kierownictwem oddaj? si? pos?ugiwaniu wszystkim braciom w Chrystusie, jak sam Chrystus przez sw? uleg?o?? dla Ojca s?u?y? braciom i odda? ?ycie swoje na okup za wielu (por. Mt 20,28, J 10,14-18). W ten sposób wi??? si? oni coraz ?ci?lej z pos?ug? Ko?cio?a i usi?uj? do?? do miary pe?nego wzrostu dojrza?o?ci Chrystusowej (por. Ef 4,13).

Niech przeto zakonnicy w duchu wiary i umi?owania woli Bo?ej ukazuj? swym prze?o?onym, zgodnie z przepisami regu?y i konstytucji, pokorn? uleg?o??, wykorzystuj?c si?y rozumu i woli, jak te? dary natury i ?aski do wykonywania polece? i spe?niania powierzonych im zada? w przekonaniu, ?e si? przyczyniaj? do rozbudowy Cia?a Chrystusowego wedle Bo?ego planu. Takie pos?usze?stwo zakonne nie tylko nie umniejsza godno?ci osoby ludzkiej, ale owszem, doprowadza j? do pe?nej dojrza?o?ci, pomna?aj?c wolno?? dzieci Bo?ych.

Prze?o?eni za?, jako maj?cy zda? spraw? z dusz sobie powierzonych (por. Hbr 13,17), sami ulegli woli Bo?ej w pe?nieniu swego zadania, niech w?adz? swoj? sprawuj? w duchu s?u?enia braciom, tak ?eby przez to wyrazi? ow? mi?o??, jak? Bóg ich mi?uje. Niech podw?adni kieruj? jako dzie?mi Bo?ymi i z szacunkiem nale?nym osobie ludzkiej staraj? si? o to, aby ich pos?usze?stwo by?o dobrowolne. Dlatego niech zostawi? im nale?n? wolno?? szczególnie co do sakramentu pokuty i kierownictwa sumienia. Niech do tego wdra?aj? podw?adnych, a?eby w pe?nieniu obowi?zków i w podejmowaniu zada? wspó?pracowali przez pos?usze?stwo aktywne i z poczuciem odpowiedzialno?ci. Niech wi?c prze?o?eni ch?tnie s?uchaj? zdania cz?onków i pobudzaj? ich do wspólnego wysi?ku dla dobra instytutu i Ko?cio?a, jednak bez ujmy dla swojej w?adzy decydowania i nakazywania tego, co nale?y czyni?.

Niech Kapitu?y i Rady wiernie pe?ni? obowi?zki powierzone im w zarz?dzie i niech na swój sposób wyra?aj? wspólny udzia? i trosk? wszystkich cz?onków o dobro ca?ej spo?eczno?ci.

DZ 15. ?ycie wspólne na wzór Ko?cio?a pierwotnego, w którym mnóstwo wierz?cych by?o jednym sercem i jedn? dusz? (por. Dz 4,32), podtrzymywane nauk? ewangeliczn?, ?wi?t? liturgi?, a zw?aszcza Eucharysti? ? ma dalej trwa? w modlitwie i wspólnocie tego samego ducha (por. Dz 2,42). Zakonnicy, jako cz?onki Chrystusa, w obcowaniu braterskim powinni wzajemnie si? wyprzedza? w okazywaniu czci (por. Rz 12,10), jeden drugiego brzemiona nosz?c (por. Gal 6,2). Skoro bowiem mi?o?? Bo?a rozlana jest w sercach przez Ducha ?wi?tego (por. Rz 5,5), wspólnota zakonna, jako prawdziwa rodzina zgromadzona w imi? Pana, cieszy si? Jego obecno?ci? (por. Mt 18,20). Mi?o?? za? jest wype?nieniem prawa (por. Rz. 13,10) oraz w?z?em doskona?o?ci (por. Kol 3,14) i wiemy, ?e dzi?ki niej przeszli?my ze ?mierci do ?ycia (por. 1 J 3,14). Ponadto jedno?? braterska daje ?wiadectwo przyj?cia Chrystusa (por. J 13,35, 17,21) i jest ?ród?em wielkiej si?y apostolskiej.

?eby za? mi?dzy cz?onkami by? ?ci?lejszy w?ze? braterstwa, nale?y tych, których nazywa si? konwersami, pomocnikami, czy jeszcze inaczej, zwi?za? mocno z ?yciem i dzie?ami wspólnoty. Je?eli okoliczno?ci naprawd? nie wymagaj? innego rozwi?zania, trzeba do?o?y? stara?, ?eby w instytutach ?e?skich doprowadzi? do jednej tylko kategorii sióstr. A wówczas nale?y zachowa? tylko tak? ró?nic? w?ród osób, jakiej wymaga rozmaito?? dzie? do których siostry s? przeznaczone z tytu?u czy to specjalnego powo?ania Bo?ego, czy te? szczególnych zdolno?ci.

M?skie za? klasztory oraz instytuty w cz??ci tylko kleryckie mog?, zgodnie ze swym charakterem, przyjmowa? wed?ug konstytucji duchownych i laików na równych warunkach, z równymi prawami i obowi?zkami, wyj?wszy te, które wyp?ywaj? z wy?szych ?wi?ce?.

DZ 16. Klauzura papieska mniszek oddanych wy??cznie ?yciu kontemplacyjnemu ma by? zachowana w swej mocy, lecz nale?y j? przystosowa? do warunków czasu i miejsca, znosz?c, po wys?uchaniu zdania odno?nych klasztorów, zwyczaje przestarza?e.

Natomiast inne mniszki, oddaj?c si? na mocy regu?y zewn?trznym dzie?om apostolstwa, maj? by? wyj?te spod klauzury papieskiej, aby mog?y lepiej pe?ni? powierzone im obowi?zki apostolstwa, zachowuj?c jednak klauzur? wed?ug przepisów konstytucji.

DZ 17. Ubiór zakonny, jako znak konsekracji, powinien by? prosty i skromny, ubogi i równocze?nie estetyczny, a ponadto zgodnie z wymaganiami higieny przystosowany do warunków czasu i miejsca oraz do potrzeb pos?ugiwania. Ubiór za? tak zakonników, jak i zakonnic, który nie odpowiada tym normom, nale?y zmieni?.

DZ 18. Przystosowana odnowa instytutów zale?y najbardziej od formacji cz?onków. Dlatego ani zakonników bez ?wi?ce?, ani zakonnic nie mo?na bezpo?rednio po nowicjacie przeznacza? do dzie? apostolskich, lecz ich formacj? zakonn? i apostolsk?, naukow? i techniczn?, nawet po uzyskaniu stosownych tytu?ów, nale?y odpowiednio w dalszym ci?gu prowadzi? w domach do tego przeznaczonych.

?eby jednak przystosowanie ?ycia zakonnego do wymaga? naszych czasów nie by?o tylko powierzchowne, ?eby te? ci, co wed?ug swego w?a?ciwego celu oddaj? si? apostolstwu zewn?trznemu, nie okazali si? niezdatnymi do pe?nienia swego zadania, nale?y ich  bior?c pod uwag? zdolno?ci intelektualne i wrodzone przymioty ka?dego ? odpowiednio zapozna? z panuj?cymi w obecnym ?yciu spo?ecznym obyczajami oraz kategoriami warto?ciowania i my?lenia. Przy formacji tak nale?y dba? o harmonijne powi?zanie jej czynników, aby si? przyczyni?a do jedno?ci ?ycia samych cz?onków.

Nast?pnie niech zakonnicy przez ca?e ?ycie staraj? si? troskliwie doskonali? t? kultur? duchow?, naukow? i techniczn?, a prze?o?eni  w miar? mo?no?ci  niechaj im dadz? do tego sposobno??, zapewni? pomoce i czas.

Jest te? obowi?zkiem prze?o?onych troszczy? si? o to, ?eby dyrektorzy, kierownicy duchowni i profesorowie byli jak najlepiej dobrani i starannie przygotowani.

DZ 19. Przy zak?adaniu nowych instytutów trzeba powa?nie rozwa?y?, czy s? one konieczne lub przynajmniej bardzo po?yteczne, jak równie? czy istnieje mo?liwo?? ich rozwoju, aby wbrew roztropno?ci nie powstawa?y instytuty nieu?yteczne b?d? nie maj?ce dostatecznych si? ?ywotnych. W szczególny sposób w Ko?cio?ach nowo za?o?onych nale?y popiera? i uprawia? formy ?ycia zakonnego, które uwzgl?dniaj? wrodzony charakter i obyczaje mieszka?ców, jak te? zwyczaje i warunki miejscowe.

DZ 20. Instytuty powinny wiernie zachowa? i rozwija? dzie?a sobie w?a?ciwe, a wzi?wszy pod uwag? po?ytek ca?ego Ko?cio?a i poszczególnych diecezji, przystosowa? je do potrzeb czasu i miejsca, u?ywaj?c odpowiednich, nawet nowych ?rodków, a odst?puj?c od dzie?, które dzi? mniej odpowiadaj? duchowi i w?a?ciwemu charakterowi instytutu.

Ducha misyjnego nale?y w ca?ej pe?ni utrzymywa? w instytutach zakonnych i wed?ug charakteru ka?dego z nich dostosowa? do obecnych warunków tak, aby g?oszenie Ewangelii wszystkim narodom stawa?o si? bardziej skuteczne.

DZ 21. Tym natomiast instytutom i klasztorom, które  po zasi?gni?ciu opinii zainteresowanych ordynariuszy miejscowych  zdaniem Stolicy ?wi?tej nie budz? uzasadnionej nadziei dalszego rozwoju, nale?y zabroni? przyjmowania w przysz?o?ci nowicjuszów i, je?eli to mo?liwe, przy??czy? je do innego instytutu lub klasztoru bardziej ?ywotnego, który niewiele si? ró?ni co do celu i ducha.

DZ 22. Instytuty i klasztory samoistne, o ile to b?dzie wskazane i uznane przez Stolic? ?wi?t?, niech popieraj? mi?dzy sob? zak?adanie federacji  je?eli w jaki? sposób nale?? o tej samej rodziny zakonnej albo unii ? je?eli maj? prawie takie same konstytucje i zwyczaje i ten sam duch je o?ywia, zw?aszcza gdy s? zbyt ma?e, albo zrzesze?  je?eli oddaj? si? tym samym lub podobnym dzie?om zewn?trznym.

DZ 23. Nale?y popiera? Konferencje czy Rady prze?o?onych wy?szych erygowane przez Stolic? ?wi?t?, które mog? si? bardzo przyczyni? do pe?niejszego osi?gni?cia celu poszczególnych instytutów, do podtrzymania skuteczniejszej wspó?pracy dla dobra Ko?cio?a, do sprawiedliwszego rozmieszczenia pracowników ewangelicznych na okre?lonym terytorium, jak równie? do za?atwienia wspólnych spraw zakonnych przez ustalenie odpowiedniego sposobu porozumienia i wspó?pracy z Konferencjami Biskupimi co do pe?nienia apostolstwa.

Tego rodzaju konferencje mo?na ustanawia? równie? dla instytutów ?wieckich.

DZ 24. Kap?ani i wychowawcy chrze?cija?scy powinni czyni? powa?ne wysi?ki, aby przez powo?ania zakonne, w?a?ciwie i starannie dobrane, przyczyni? si? do nowego przyrostu, odpowiadaj?cego w zupe?no?ci potrzebom Ko?cio?a. Równie? w zwyczajnym g?oszeniu s?owa Bo?ego nale?y cz??ciej poucza? o radach ewangelicznych i o wyborze stanu zakonnego. Rodzice, staraj?c si? o chrze?cija?skie wychowanie swych dzieci, niech powo?anie zakonne w ich sercach piel?gnuj? i strzeg? go.

Instytutom natomiast  celem budzenia powo?a?  przys?uguje prawo podawania wiadomo?ci o sobie i poszukiwania kandydatów, byleby dzia?o si? to z nale?yt? roztropno?ci? i zgodnie z normami wydanymi przez Stolic? ?wi?t? i ordynariuszy miejscowych.

Niech jednak osoby zakonne pami?taj?, ?e przyk?ad ich w?asnego ?ycia jest najlepszym zaleceniem instytutu i zach?t? do obrania ?ycia zakonnego.

DZ 25. Instytuty, dla których wydaje si? te normy dotycz?ce przystosowanej odnowy, niech sercem ochoczym odpowiedz? Bo?emu wezwaniu oraz pos?annictwu, jakie maj? do spe?nienia w Ko?ciele w obecnych czasach. ?wi?ty Sobór bowiem wysoko ceni rodzaj ich ?ycia  dziewiczego, ubogiego i pos?usznego, którego wzorem jest sam Chrystus Pan, i mocn? pok?ada nadziej? w tak owocnej ich pracy, czy to ukrytej, czy widocznej. Niech wi?c wszyscy zakonnicy nieska?on? wiar?, mi?o?ci? Boga i bli?niego, umi?owaniem krzy?a i nadziej? przysz?ej chwa?y szerz? w ca?ym ?wiecie dobr? nowin? Chrystusow?, aby ich ?wiadectwo jawne by?o wszystkim i aby chwalony by? Ojciec nasz, który jest w niebie (por. Mt 5,16). W ten sposób, za przyczyn? najs?odszej Bogurodzicy Dziewicy Maryi, "której ?ycie jest wzorem dla wszystkich", z ka?dym dniem b?d? robili wi?ksze post?py i przynosili coraz obfitsze owoce zbawienia.

 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież


Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po ?acinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

NaszÄ… witrynÄ™ przeglÄ…da teraz 51 goĹ›ci