CZ?OWIEK ODPOWIADA BOGU
Dokumenty Ko?cio?a - Cz??? pierwsza (26-1065) WYZNANIE WIARY

Rozdzia? trzeci

CZ?OWIEK ODPOWIADA BOGU

 

142 Przez swoje Objawienie "Bóg niewidzialny w nadmiarze swej mi?o?ci zwraca si? do ludzi jak do przyjació? i obcuje z nimi, by ich zaprosi? do wspólnoty z sob? i przyj?? ich do niej"1Sobór Watyka?ski II, konst. Dei verbum, 2.. Adekwatn? odpowiedzi? na to zaproszenie jest wiara. 1102

 

143 Przez wiar? cz?owiek poddaje Bogu ca?kowicie swój rozum i swoj? wol?. Ca?? swoj? istot? cz?owiek wyra?a przyzwolenie Bogu Objawicielowi2Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Dei verbum, 5.. Pismo ?wi?te nazywa odpowied? cz?owieka objawiaj?cemu si? Bogu "pos?usze?stwem wiary"3Por. Rz 1, 5; 16, 26.. 2087

 

Artyku? pierwszy

WIERZ? 1814-1816

 

I. Pos?usze?stwo wiary

144 By? pos?usznym (ob-audire) w wierze oznacza podda? si? w sposób wolny us?yszanemu s?owu, poniewa? jego prawda zosta?a zagwarantowana przez Boga, który jest sam? Prawd?. Wzorem tego pos?usze?stwa, proponowanym nam przez Pismo ?wi?te, jest Abraham. Dziewica Maryja jest jego najdoskonalszym urzeczywistnieniem.

 

Abraham - "ojciec wszystkich wierz?cych"

 

145 List do Hebrajczyków, g?osz?c wielk? pochwa?? wiary przodków, podkre?la w sposób szczególny wiar? Abrahama: "Przez wiar? ten, którego 59,2570 nazwano Abrahamem, us?ucha? (okaza? pos?usze?stwo) wezwania Bo?ego, by wyruszy? do ziemi, któr? mia? obj?? w posiadanie. Wyszed?, nie wiedz?c, dok?d idzie" (Hbr 11, 8)4Por. Rdz 12, 1-4.. Przez wiar? ?y? jak "cudzoziemiec" i "pielgrzym" w Ziemi 489 Obiecanej5Por. Rdz 23, 4.. Przez wiar? Sara otrzyma?a moc pocz?cia syna obietnicy. A w ko?cu przez wiar? Abraham z?o?y? w ofierze swego jedynego syna6Por. Hbr 11, 17..

146 Abraham urzeczywistnia w ten sposób definicj? wiary zawart? w Li?cie 1819 do Hebrajczyków: "Wiara... jest por?k? tych dóbr, których si? spodziewamy, dowodem tych rzeczywisto?ci, których nie widzimy" (Hbr 11, 1). "Uwierzy? Abraham Bogu i zosta?o mu to poczytane za sprawiedliwo??" (Rz 4, 3)7Por. Rdz 15, 6.. Dzi?ki tej "mocnej wierze" (Rz 4, 20) Abraham sta? si? "ojcem wszystkich tych, którzy... wierz?" (Rz 4, 11. 18)8Por. Rdz 15, 5..

147 Stary Testament jest bogaty w ?wiadectwa takiej wiary. List do Hebrajczyków 839 g?osi pochwa?? przyk?adu wiary przodków, którzy "dzi?ki niej... otrzymali ?wiadectwo" (Hbr 11, 2). Jednak "Bóg... nam lepszy los zgotowa?", da? nam ?ask? wiary w Jego Syna Jezusa, "który nam w wierze przewodzi i j? wydoskonala" (Hbr 11, 40; 12, 2).

Maryja - "B?ogos?awiona, która uwierzy?a"

 

148 Dziewica Maryja urzeczywistnia w sposób najdoskonalszy pos?usze?stwo 494, 2617 wiary. W wierze przyjmuje Ona zapowied? i obietnic? przyniesion? przez anio?a Gabriela, wierz?c, ?e "dla Boga... nie ma nic niemo?liwego" (?k 1, 37)9Por. Rdz 18, 14., i daj?c swoje przyzwolenie: "Oto ja s?u?ebnica Pa?ska, niech mi si? stanie wed?ug 506 twego s?owa!" (?k 1, 38). El?bieta pozdrawia J?: "B?ogos?awiona jeste?, która? uwierzy?a, ?e spe?ni? si? s?owa powiedziane Ci od Pana" (?k 1, 45). Z powodu tej wiary wszystkie pokolenia b?d? J? nazywa?y b?ogos?awion?10Por. ?k 1, 48..

149 Przez ca?e Jej ?ycie, a? do ostatniej próby11Por. ?k 2, 35., gdy Jezus, Jej Syn, umiera? 969 na krzy?u, nie zachwia?a si? wiara Maryi. Maryja nie przesta?a wierzy? "w wype?nienie si?" s?owa Bo?ego. Dlatego Ko?ció? czci w Maryi najczystsze 507, 829 wype?nienie wiary.

II. "Wiem, komu uwierzy?em" (2 Tm 1, 12)

Wierzy? w jednego Boga

 

150 Wiara jest najpierw osobowym przylgni?ciem cz?owieka do Boga; równocze?nie i w sposób nierozdzielny jest ona dobrowolnym uznaniem ca?ej prawdy, któr? Bóg objawi?. Jako osobowe przylgni?cie cz?owieka do Boga i uznanie prawdy, któr? On objawi?, wiara chrze?cija?ska ró?ni si? od wiary w osob? ludzk?. Jest wi?c s?uszne i dobre powierzy? si? ca?kowicie Bogu i wierzy? w sposób absolutny w to, co On mówi. By?oby rzecz? daremn? i fa?szyw? 222 pok?ada? tak? wiar? w stworzeniu12Por. Jr 17, 5-6; Ps 40, 5; 146, 3-4..

 

Wierzy? w Jezusa Chrystusa, Syna Bo?ego

 

151 Dla chrze?cijanina wiara w Boga jest nieod??czna od wiary w Tego, którego On pos?a?, "Jego umi?owanego Syna", w którym ca?kowicie sobie upodoba?13Por. Mk 1, 11.; Bóg poleci? nam, aby Go s?ucha?14Por. Mk 9, 7.. Sam Pan mówi do swoich uczniów: "Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!" (J 14, 1). Mo?emy wierzy? w Jezusa Chrystusa, poniewa? On jest samym Bogiem, S?owem, które sta?o si? 424 cia?em: "Boga nikt nigdy nie widzia?, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w ?onie Ojca, o Nim pouczy?" (J 1,18). Poniewa? On "widzia? Ojca" (J 6, 46), On sam Go zna i mo?e Go objawi?15Por. Mt 11, 27..

Wierzy? w Ducha ?wi?tego

 

152 Nie mo?na wierzy? w Jezusa Chrystusa, nie maj?c udzia?u w Jego Duchu. To w?a?nie Duch ?wi?ty objawia ludziom, kim jest Jezus. Rzeczywi?cie, nikt 243, 683 "nie mo?e powiedzie? bez pomocy Ducha ?wi?tego: ?Panem jest Jezus?" (1 Kor 12, 3). "Duch przenika wszystko, nawet g??boko?ci Boga samego... i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Bo?y" (1 Kor 2, 10-11). Jedynie sam Bóg zna w pe?ni Boga. Wierzymy w Ducha ?wi?tego, poniewa? jest Bogiem.Ko?ció? nie przestaje wyznawa? swojej wiary w jednego Boga, Ojca, Syna 232 i Ducha ?wi?tego.

III. Charakterystyczne przymioty wiary

Wiara jest ?ask?

 

153 Gdy ?w. Piotr wyznaje, ?e Jezus jest Chrystusem, Synem Boga ?ywego, Jezus mówi do niego, ?e nie objawi?y mu tego "cia?o i krew, lecz Ojciec... który 552 jest w niebie" (Mt 16, 17)16Por. Mt 11, 27.. Wiara jest darem Bo?ym, cnot? nadprzyrodzon? wlan? przez Niego. "By móc okaza? tak? wiar?, trzeba mie? ?ask? Bo?? 1814 uprzedzaj?c? i wspomagaj?c? oraz pomoce wewn?trzne Ducha ?wi?tego, który1996, 2606 by porusza? serca i do Boga zwraca?, otwiera? oczy rozumu i udziela? ?wszystkim s?odyczy w uznawaniu i dawaniu wiary prawdzie?"17Sobór Watyka?ski II, konst. Dei verbum, 5..

 

Wiara jest aktem ludzkim

 

154 Wiara jest mo?liwa tylko dzi?ki ?asce Bo?ej i wewn?trznej pomocy 1749 Ducha ?wi?tego. Niemniej jednak jest prawd?, ?e wiara jest aktem autentycznie ludzkim. Okazanie zaufania Bogu i przylgni?cie do prawd objawionych przez Niego nie jest przeciwne ani wolno?ci, ani rozumowi ludzkiemu. Ju? w relacjach mi?dzyludzkich nie jest przeciwna naszej godno?ci wiara w to, co inne osoby mówi? nam o sobie i swoich zamierzeniach, oraz zaufanie ich obietnicom (na przyk?ad, gdy m??czyzna i kobieta zawieraj? ma??e?stwo), aby wej?? w ten sposób we wzajemn? komuni?. Jeszcze mniej sprzeczne 2126 z nasz? godno?ci? jest wi?c "okazanie przez wiar? pe?nego poddania naszego rozumu i naszej woli objawiaj?cemu si? Bogu"18Sobór Watyka?ski I: DS 3008. i wej?cie w ten sposób w wewn?trzn? komuni? z Nim.

155 W wierze rozum i wola cz?owieka wspó?dzia?aj? z ?ask? Bo??: Credere est actus intellectus assentientis veritati divinae ex imperio voluntatis a Deo motae 2008 per gratiam - "Wiara jest aktem rozumu, przekonanego o prawdzie Bo?ej z nakazu woli, poruszonej ?ask? przez Boga"19?w. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, II-II, 2, 9; por. Sobór Watyka?ski I: DS 3010.

Wiara i rozum

 

156 Racj? wiary nie jest fakt, ?e prawdy objawione okazuj? si? prawdziwe i zrozumia?e w ?wietle naszego rozumu naturalnego. Wierzymy z powodu 1063 "autorytetu samego objawiaj?cego si? Boga, który nie mo?e ani sam si? myli?, 2465 ani nas myli?". "Aby jednak pos?usze?stwo naszej wiary by?o zgodne z rozumem, Bóg zechcia?, by z wewn?trznymi pomocami Ducha ?wi?tego by?y 548 po??czone tak?e argumenty zewn?trzne Jego Objawienia"20Sobór Watyka?ski I: DS 3009.. Tak wi?c cuda 812 Chrystusa i ?wi?tych21Por. Mk 16, 20; Hbr 2, 4., proroctwa, rozwój i ?wi?to?? Ko?cio?a, jego p?odno?? i trwa?o?? "s? pewnymi znakami Objawienia, dostosowanymi do umys?owo?ci wszystkich", s? "racjami wiarygodno?ci", które pokazuj?, ?e "przyzwolenie wiary ?adn? miar? nie jest ?lepym d??eniem ducha"22Sobór Watyka?ski I: DS 3008-3010..

157 Wiara jest pewna, pewniejsza ni? wszelkie ludzkie poznanie, poniewa? opiera si? na samym s?owie Boga, który nie mo?e k?ama?. Oczywi?cie, prawdy objawione mog? wydawa? si? niejasne dla rozumu i do?wiadczenia ludzkiego, ale "pewno??, jak? daje ?wiat?o Bo?e, jest wi?ksza ni? ?wiat?o rozumu naturalnego"23?w. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, II-II, 171, 5, ad 3.. "Dziesi?? tysi?cy trudno?ci nie powoduje jednej w?tpliwo?ci"24J. H. Newman, Apologia pro vita sua.. 2088

158 "Wiara szuka rozumienia"25?w. Anzelm, Proslogion, proem.: PL 153, 225 A.: jest charakterystyczne dla wiary, ?e wierz?cy pragnie lepszego poznania Tego, w którym z?o?y? swoj? wiar?, i lepszego 2705 zrozumienia tego, co On objawi?; g??bsze poznanie b?dzie domaga? si? z kolei wi?kszej wiary, coraz bardziej przenikni?tej mi?o?ci?. ?aska wiary otwiera "oczy serca" (Ef 1, 18) na ?ywe rozumienie tre?ci Objawienia, czyli ca?o?ci 1827 zamys?u Bo?ego i tajemnic wiary, ich zwi?zku mi?dzy sob? i z Chrystusem, 90 który stanowi centrum Tajemnicy objawionej. Aby "coraz g??bsze by?o zrozumienie Objawienia, ten?e Duch ?wi?ty darami swymi wiar? stale udoskonala"26Sobór Watyka?ski II, konst. Dei verbum, 5.. W ten sposób, wed?ug powiedzenia ?w. Augustyna, "wierz?, aby 2518 rozumie?, i rozumiem, aby g??biej wierzy?"27?w. Augustyn, Sermones, 43, 7, 9: PL 38, 258..

159 Wiara i nauka. "Chocia? wiara przewy?sza rozum, to jednak nigdy nie mo?e mie? miejsca rzeczywista niezgodno?? mi?dzy wiar? i rozumem. Poniewa? 283 ten sam Bóg, który objawia tajemnice i udziela wiary, z?o?y? w ludzkim duchu ?wiat?o rozumu, nie mo?e przeczy? sobie samemu ani prawda nigdy nie mo?e sprzeciwia? si? prawdzie"28Sobór Watyka?ski I: DS 3017.. "Dlatego badanie metodyczne we wszelkich dyscyplinach naukowych, je?eli tylko prowadzi si? je w sposób prawdziwie 2293 naukowy i z poszanowaniem norm moralnych, naprawd? nigdy nie b?dzie si? sprzeciwia? wierze, sprawy bowiem ?wieckie i sprawy wiary wywodz? swój pocz?tek od tego samego Boga. Owszem, kto pokornie i wytrwale usi?uje zbada? tajniki rzeczy, prowadzony jest niejako, cho? nie?wiadomie, r?k? Boga, który wszystko utrzymuj?c, sprawia, ?e rzeczy s? tym, czym s?"29Sobór Watyka?ski II, konst. Gaudium et spes, 36..

 

Wolno?? wiary

 

160 Aby wiara mia?a charakter ludzki, "cz?owiek powinien dobrowolnie odpowiedzie? Bogu wiar?; nikogo wi?c wbrew jego woli nie wolno do przyj?cia 1738, 2106 wiary przymusza?"30Sobór Watyka?ski II, dekl. Dignitatis humanae, 10; por. KPK, kan. 748, § 2.. "Bóg wzywa ludzi, aby Mu s?u?yli w Duchu i prawdzie; wezwanie takie wi??e ich w sumieniu, ale nie zmusza... W najwy?szym stopniu przejawi?o si? to w Jezusie Chrystusie"31Sobór Watyka?ski II, dekl. Dignitatis humanae, 11.. Jezus wprawdzie wzywa? do wiary i nawrócenia, ale nikogo do tego nie zmusza?. "Da? ?wiadectwo prawdzie, ale zaprzeczaj?cym nie chcia? jej narzuca? si??. Jego Królestwo... wzrasta mi?o?ci?, przez któr? Chrystus wywy?szony na krzy?u ludzi do siebie poci?gn??"32Sobór Watyka?ski II, dekl. Dignitatis humanae, 11. 616

Konieczno?? wiary

 

161 Wiara w Jezusa Chrystusa i w Tego, który Go pos?a? dla naszego 432, 1257 zbawienia, jest konieczna do zbawienia33Por. Mk 16, 16; J 3, 36; 6, 40 i in.. "Poniewa? bez wiary... nie mo?na podoba? si? Bogu (Hbr 11, 6) i doj?? do udzia?u w Jego synostwie, nikt nie mo?e by? bez niej usprawiedliwiony ani nie otrzyma ?ycia wiecznego, je?li ?nie 846 ?wytrwa w niej do ko?ca? (Mt 10, 22; 24, 13)"34Sobór Watyka?ski I: DS 3012; por. Sobór Trydencki: DS 1532..

Wytrwanie w wierze

 

162 Wiara jest darem danym cz?owiekowi przez Boga. Ten nieoceniony dar 2089 mo?emy utraci?. ?w. Pawe? ostrzega przed tym Tymoteusza: Wyst?p w dobrej walce, "maj?c wiar? i dobre sumienie. Niektórzy odrzuciwszy je, ulegali rozbiciu w wierze" (1 Tm 1,18-19). Aby ?y?, wzrasta? i wytrwa? w wierze 1037,2016 a? do ko?ca, musimy karmi? j? s?owem Bo?ym oraz prosi? Pana, aby 2573, 2849 przymna?a? nam wiary35Por. Mk 9, 24; ?k 17, 5; 22, 32.; powinna ona dzia?a? "przez mi?o??" (Ga 5, 6)36Por. Jk 2,14-26., by? podtrzymywana przez nadziej?37Por. Rz 15, 13. i zakorzeniona w wierze Ko?cio?a.

Wiara - pocz?tek ?ycia wiecznego

 

163 Wiara pozwala nam ju? w sposób uprzedzaj?cy doznawa? rado?ci i ?wiat?a wizji uszcz??liwiaj?cej, b?d?cej celem naszej ziemskiej w?drówki. 1088 Zobaczymy wtedy Boga "twarz? w twarz" (1 Kor 13, 12), "takim, jakim jest" (1 J 3, 2). Wiara jest wi?c ju? pocz?tkiem ?ycia wiecznego:

W chwili gdy kontemplujemy dobra zapowiadane przez wiar?, jakby odbite w zwierciadle, to jakby?my ju? posiadali te cudowne rzeczywisto?ci, którymi, jak zapewnia nas nasza wiara, kiedy? b?dziemy si? radowali38?w. Bazyli Wielki, Liber de Spiritu Sancto, 15, 36: PG 32, 132; por. ?w. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, II-II, 4, 1..

 

164 Teraz jednak "wed?ug wiary, a nie dzi?ki widzeniu post?pujemy" (2 Kor 5, 7) i poznajemy Boga "jakby w zwierciadle, niejasno... po cz??ci" (1 Kor 13,12). Wiara, która jest pe?na ?wiat?a dzi?ki Temu, w którego wierzymy, cz?sto 2846 jest prze?ywana w ciemno?ci. Mo?e by? wystawiona na prób?. ?wiat, w którym ?yjemy, bardzo cz?sto wydaje si? daleki od tego, o czym zapewnia nas wiara. 309, 1502 Do?wiadczenia z?a, cierpienia, niesprawiedliwo?ci i ?mierci wydaj? si? zaprzecza? Dobrej Nowinie; 1006mog? one zachwia? wiar? i sta? si? dla niej pokus?.165 Powinni?my wtedy zwróci? si? do ?wiadków wiary: Abrahama, który "wbrew nadziei uwierzy? nadziei" (Rz 4, 18); Maryi Dziewicy, która w "pielgrzymce wiary"39Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 58. do?wiadczy?a nawet "nocy wiary"40Jan Pawe? II, enc. Redemptoris Mater, 18., uczestnicz?c w cierpieniu 2719 Syna i nocy Jego grobu; i tylu innych ?wiadków wiary: "Maj?c doko?a siebie takie mnóstwo ?wiadków, od?o?ywszy wszelki ci??ar, a przede wszystkim grzech, który nas ?atwo zwodzi, winni?my wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i j? wydoskonala" (Hbr 12,1-2).

Artyku? drugi

 

WIERZYMY

 

166 Wiara jest aktem osobowym, woln? odpowiedzi? cz?owieka na inicjatyw? Boga, który si? objawia. Wiara nie jest jednak aktem wyizolowanym. Nikt nie mo?e 875 wierzy? sam, tak jak nikt nie mo?e ?y? sam. Nikt nie da? wiary samemu sobie, tak jak nikt nie da? sam sobie ?ycia. Wierz?cy otrzyma? wiar? od innych, dlatego powinien j? przekazywa? innym. Nasza mi?o?? do Jezusa i ludzi sk?ania nas do mówienia innym o naszej wierze. Ka?dy wierz?cy jest jakby ogniwem w wielkim ?a?cuchu wierz?cych. Nie mog? wierzy?, je?li nie b?dzie mnie prowadzi?a wiara innych, a przez moj? wiar? przyczyniam si? do prowadzenia wiary innych.167 "Wierz?"41Symbol Apostolski. - to wiara Ko?cio?a wyznawana osobi?cie przez ka?dego wierz?cego, przede wszystkim w chwili chrztu. "Wierzymy"42Symbol Nicejsko-Konstantynopolita?ski (w oryginale greckim) - to wiara 1124 Ko?cio?a wyznawana przez biskupów zgromadzonych na soborze lub, bardziej ogólnie, przez zgromadzenie liturgiczne wierz?cych. "Wierz?" - mówi tak?e 2040 Ko?ció?, nasza Matka, który przez swoj? wiar? odpowiada Bogu i który uczy nas mówi?: "Wierz?", "Wierzymy".

 

I. "Wejrzyj, Panie, na wiar? Twojego Ko?cio?a"

 

168 Ko?ció? jest zatem tym, który wierzy pierwszy, i w ten sposób prowadzi, karmi i podtrzymuje nasz? wiar?. To Ko?ció? wyznaje wsz?dzie Pana (Te per orbem terrarum sancta confitetur Ecclesia - "Ciebie po wszystkiej ziemi wyznaje Ko?ció? ?wi?ty", ?piewamy w Te Deum), a z nim i w nim tak?e my dochodzimy do wyznania: "Wierz?", "Wierzymy". To w?a?nie dzi?ki Ko?cio?owi przez chrzest otrzymujemy wiar? i nowe ?ycie w Chrystusie. W Obrz?dzie chrztu 1253 doros?ych szafarz chrztu pyta katechumena: "O co prosisz Ko?ció? Bo?y?" Odpowied?: "O wiar?!" "Co ci daje wiara?" - "?ycie wieczne!"169 Zbawienie pochodzi od samego Boga; poniewa? jednak ?ycie wiary otrzymujemy za po?rednictwem Ko?cio?a, on jest nasz? Matk?: "Wierzymy 750 w Ko?ció? jako Matk? naszych nowych narodzin, a nie w Ko?ció? jako sprawc? 2030 naszego zbawienia"43Faustus z Riez, De Spiritu Suncto, 1, 2: CSEL 21, 104.. Poniewa? Ko?ció? jest nasz? Matk?, jest tak?e nauczycielem naszej wiary.

 

II. J?zyk wiary

 

170 Wierzymy nie w formu?y, ale w rzeczywisto?ci, które one wyra?aj? i których wiara pozwala nam "dotkn??". "Akt (wiary) wierz?cego nie odnosi si? do tego, co si? wypowiada, ale do rzeczywisto?ci (wypowiadanej)"44?w. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, II-II,1, 2, ad 2.. 186 Zbli?amy si? jednak do tych rzeczywisto?ci za pomoc? formu? wiary. One pozwalaj? nam wyra?a? i przekazywa? wiar?, celebrowa? j? we wspólnocie, przyswaja? j? sobie i coraz bardziej ni? ?y?.

171 Ko?ció?, który jest "filarem i podpor? prawdy" (1 Tm 3, 15), zachowuje 78, 857, 84 wiernie "wiar? raz tylko przekazan? ?wi?tym" (Jud 3). To Ko?ció? zachowuje pami?? o s?owach Chrystusa, to on przekazuje z pokolenia na pokolenie wyznanie wiary Aposto?ów. Jak matka uczy dzieci mówi?, a przez to rozumie? 185 i komunikowa? si?, tak Ko?ció?, nasza Matka, uczy nas j?zyka wiary, by wprowadza? nas w rozumienie i ?ycie wiary.

 

III. Jedna wiara

 

172 Od wieków, w bardzo wielu j?zykach, kulturach, ludach i narodach, 813 Ko?ció? nie przestaje wyznawa? swojej jedynej wiary otrzymanej od jednego Pana, przekazywanej przez jeden chrzest, opartej na przekonaniu, ?e wszyscy ludzie maj? tylko jednego Boga i Ojca45Por. Ef 4, 4-6.. ?w. Ireneusz z Lyonu, ?wiadek tej wiary, tak pisze:

173 "Rzeczywi?cie, Ko?ció?, chocia? rozproszony po ca?ym ?wiecie, a? po 830 kra?ce ziemi, otrzymawszy od Aposto?ów i ich uczniów wiar?... zachowuje troskliwie to przepowiadanie i t? wiar?, jakby mieszka? w jednym domu; wierzy w ni? w taki sam sposób, jakby mia? jedn? dusz? i jedno serce; przepowiada wiar?, uczy jej i przekazuje g?osem jednomy?lnym, jakby mia? jedne usta"46?w. Ireneusz, Adversus haereses, I, 10, 1-2..

174 "Chocia? na ?wiecie s? ró?ne j?zyki, tre?? Tradycji jest jedna i ta sama. 78 Ani Ko?cio?y za?o?one w Germanii nie maj? innej wiary czy innej Tradycji, ani Ko?cio?y, które s? u Iberów, Celtów, na Wschodzie, w Egipcie, Libii czy na ?rodku ?wiata..."47?w. Ireneusz, Adversus haereses, I, 10, 1-2. "Or?dzie Ko?cio?a jest wi?c wiarygodne i pewne, poniewa? w nim ukazuje si? jedna droga zbawienia, wiod?ca przez ca?y ?wiat"48?w. Ireneusz, Adversus haereses, V, 20, 1..

175 "T? wiar?, któr? otrzymali?my od Ko?cio?a, zachowujemy troskliwie, poniewa? nieustannie, pod dzia?aniem Ducha Bo?ego, odm?adza si? ona jak cenny depozyt zamkni?ty we wspania?ym naczyniu i odm?adza naczynie, które j? zawiera"49?w. Ireneusz, Adversus haereses, III, 24, 1..

 

W skrócie

 

176 Wiara jest osobowym przylgni?ciem ca?ego cz?owieka do Boga, który si? objawia. Obejmuje ona przylgni?cie rozumu i woli do tego, co Bóg objawi? o sobie przez swoje czyny i s?owa.177 Wiara ma wiec podwójne odniesienie: do osoby i do prawdy; akt wiary odnosi si? do prawdy przez zaufanie osobie, która o niej ?wiadczy.

178 Powinni?my wierzy? nie w kogo? innego, jak tylko w Boga: Ojca, Syna i Ducha ?wi?tego.

179 Wiara jest nadprzyrodzonym darem Bo?ym. Aby wierzy?, cz?owiek potrzebuje wewn?trznych pomocy Ducha ?wi?tego.

180 Wiara jest aktem ludzkim, ?wiadomym i wolnym, który odpowiada godno?ci osoby ludzkiej.

 

181 Wiara jest aktem eklezjalnym. Wiara Ko?cio?a poprzedza, rodzi, prowadzi i karmi nasz? wiar?. Ko?ció? jest Matk? wszystkich wierz?cych. "Nie mo?e mie? Boga za Ojca, kto nie ma Ko?cio?a za Matk?"50?w. Cyprian, De catholicae unitate Ecclesiae: PL 4, 503 A..

 

182 "Wierzymy we wszystko, co jest zawarte w s?owie Bo?ym, spisanym lub przekazanym, i co Ko?ció? podaje do wierzenia jako objawione przez Boga"
51Pawe? VI, Wyznanie wiary Ludu Bo?ego, 20..

183 Wiara jest konieczna do zbawienia. Potwierdza to sam Pan: "Kto uwierzy i przyjmie chrzest, b?dzie zbawiony; a kto nie uwierzy, b?dzie pot?piony" (Mk 16,16).

184 "Wiara jest przedsmakiem poznania, które uczyni nas szcz??liwymi w przysz?ym ?yciu"52?w. Tomasz z Akwinu, Compendium theologiae, I, 2..

 

Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po ?acinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

NaszÄ… witrynÄ™ przeglÄ…da teraz 46 goĹ›ci