SAKRAMENTY UZDROWIENIA
Dokumenty Ko?cio?a - Cz??? druga (1066-1690) CELEBRACJA MISTERIUM
 

Rozdzia? drugi

SAKRAMENTY UZDROWIENIA

1420 Przez sakramenty wtajemniczenia chrze?cija?skiego cz?owiek otrzymuje nowe ?ycie w Chrystusie. Przechowujemy jednak to ?ycie "w naczyniach glinianych" (2 Kor 4, 7). Obecnie jest ono jeszcze "ukryte z Chrystusem w Bogu" (Kol 3, 3). Jeste?my jeszcze w "naszym przybytku doczesnego zamieszkania" (2 Kor 5, 1), poddani cierpieniu, chorobie i ?mierci. To nowe ?ycie dziecka Bo?ego mo?e ulec os?abieniu, a nawet mo?na je utraci? przez grzech.

1421 Nasz Pan Jezus Chrystus, lekarz naszych dusz i cia?, który odpu?ci? grzechy paralitykowi i przywróci? mu zdrowie cia?a1Por. Mk 2,1-12., chcia?, by Ko?ció? moc? Ducha ?wi?tego kontynuowa? Jego dzie?o uzdrawiania i zbawiania, które obejmuje tak?e jego cz?onki. Jest to celem dwóch sakramentów uzdrowienia: sakramentu pokuty i namaszczenia chorych.

Artyku? czwarty

SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA

1422 "Ci za?, którzy przyst?puj? do sakramentu pokuty, otrzymuj? od 980 mi?osierdzia Bo?ego przebaczenie zniewagi wyrz?dzonej Bogu i równocze?nie dost?puj? pojednania z Ko?cio?em, któremu, grzesz?c, zadali ran?, a który przyczynia si? do ich nawrócenia mi?o?ci?, przyk?adem i modlitw?"2Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 11..

I. Jak jest nazywany ten sakrament?

1423 Nazywa si? go sakramentem nawrócenia, poniewa? urzeczywistnia w 1989 sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia3Por. Mk 1,15., drog? powrotu do Ojca4Por. ?k 15, 18., od którego cz?owiek oddali? si? przez grzech.

Nazywa si? go sakramentem pokuty, poniewa? ukazuje osobist? i 1440 eklezjaln? drog? nawrócenia, skruchy i zado??uczynienia ze strony grzesznego chrze?cijanina.

1424 Nazywa si? go sakramentem spowiedzi, poniewa? oskar?enie - spowied? z grzechów przed kap?anem jest istotnym elementem tego sakramentu. 1456 Sakrament ten jest równie? "wyznaniem", uznaniem i uwielbieniem ?wi?to?ci Boga oraz Jego mi?osierdzia wobec grzesznego cz?owieka.

Nazywa si? go sakramentem przebaczenia, poniewa? przez 1449 sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane s?owami kap?ana Bóg udziela penitentowi "przebaczenia i pokoju"5Obrz?d pokuty, Formu?a rozgrzeszenia..

Nazywa si? go sakramentem pojednania, poniewa? udziela grzesznikowi 1442 mi?o?ci Boga przynosz?cej pojednanie: "Pojednajcie si? z Bogiem" (2 Kor 5, 20). Ten, kto ?yje mi?osiern? mi?o?ci? Boga, jest gotowy odpowiedzie? na wezwanie Pana: "Najpierw id? i pojednaj si? z bratem swoim" (Mt 5, 24).

II. Dlaczego sakrament pojednania po chrzcie?

1425 "Zostali?cie obmyci, u?wi?ceni i usprawiedliwieni w imi? Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga naszego" (I Kor 6, 11). Trzeba 1263 u?wiadomi? sobie wielko?? daru Bo?ego, jaki otrzymali?my w sakramentach wtajemniczenia chrze?cija?skiego, by zrozumie?, do jakiego stopnia grzech powinien zosta? wyeliminowany z ?ycia tego, kto "przyoblek? si? w Chrystusa" (Ga 3, 27). ?w. Jan Aposto? przypomina nam: "Je?li mówimy, ?e nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy" (1 J I, 8). Sam Pan nauczy? nas modli? si?: "Przebacz nam nasze grzechy" (?k 11, 4), ??cz?c 2838 razem wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg.

1426 Nawrócenie do Chrystusa, nowe narodzenie przez chrzest, dar Ducha ?wi?tego, Cia?o i Krew Chrystusa otrzymane jako pokarm sprawi?y, ?e stali?my si? "?wi?ci i nieskalani przed Jego obliczem" (Ef 1, 4), jak sam Ko?ció? oblubienica Chrystusa, jest "?wi?ty i nieskalany" (Ef 5, 27). Nowe ?ycie otrzymane w sakramentach wtajemniczenia chrze?cija?skiego nie wyeliminowa?o jednak krucho?ci i s?abo?ci natury ludzkiej ani jej sk?onno?ci do grzechu, 405, 978 któr? tradycja nazywa po??dliwo?ci?. Pozostaje ona w ochrzczonych, by 1264 podj?li z ni? walk? w ?yciu chrze?cija?skim z pomoc? ?aski Chrystusa6Por. Sobór Trydencki: DS 1515.. T? walk? jest wysi?ek nawrócenia, maj?cy na uwadze ?wi?to?? i ?ycie wieczne, do którego Pan nieustannie nas powo?uje7Por. Sobór Trydencki: DS 1545; Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 40..

III. Nawrócenie ochrzczonych

1427 Jezus wzywa do nawrócenia. To wezwanie jest istotnym elementem 541 g?oszenia Królestwa: "Czas si? wype?ni? i bliskie jest Królestwo Bo?e. Nawracajcie si? i wierzcie w Ewangeli?!" (Mk 1,15). W przepowiadaniu Ko?cio?a to wezwanie jest skierowane najpierw do tych, którzy nie znaj? jeszcze Chrystusa i Jego Ewangelii. W ten sposób chrzest jest g?ównym miejscem pierwszego i podstawowego nawrócenia. Przez wiar? w Dobr? Nowin? i przez 1226 chrzest8Por. Dz 2, 38. cz?owiek wyrzeka si? z?a i uzyskuje zbawienie, to znaczy odpuszczenie wszystkich grzechów i dar nowego ?ycia.

1428 Wezwanie Chrystusa do nawrócenia nadal jednak rozbrzmiewa w ?yciu 1036 chrze?cijan. To drugie nawrócenie jest nieustannym zadaniem dla ca?ego Ko?cio?a, który obejmuje "w ?onie swoim grzeszników" i który b?d?c "853 ?wi?ty i zarazem ci?gle potrzebuj?cy oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokut? i odnowienie swoje"9Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 8.. Ten wysi?ek nawrócenia nie jest jedynie dzie?em ludzkim. Jest on poruszeniem "skruszonego serca" (Ps 51, 19), poci?gni?tego i 1996 dotkni?tego ?ask?10Por. J 6, 44; 12, 32., pobudzaj?c? do odpowiedzi na mi?osiern? mi?o?? Boga, który pierwszy nas umi?owa?11Por. 1 J 4, 10..

1429 ?wiadczy o tym nawrócenie ?w. Piotra po jego trzykrotnym zaparciu si? Nauczyciela. Pe?ne niesko?czonego mi?osierdzia spojrzenie Jezusa wywo?uje u niego ?zy skruchy (?k 22, 61-62), a po zmartwychwstaniu Pana trzykrotnie wyznaje, ?e Go kocha12Por. J 21, 15-17.. Drugie nawrócenie ma tak?e wymiar wspólnotowy. Jest to widoczne w wezwaniu Pana skierowanym do ca?ego Ko?cio?a: "Nawró? si?!" (Ap 2, 5. 16).

 

?wi?ty Ambro?y mówi o dwóch rodzajach nawrócenia w Ko?ciele: "Ko?ció? ma wod? i ?zy: wod? chrztu i ?zy pokuty"13?w. Ambro?y, Epistulae, 41, 12: PL 16,1116 B..

 

 

IV. Pokuta wewn?trzna

1430 Podobnie jak u Proroków, wezwanie Jezusa do nawrócenia i pokuty nie ma na celu najpierw czynów zewn?trznych, "wora pokutnego i popio?u", 1098 postów i umartwie?, lecz nawrócenie serca, pokut? wewn?trzn?. Bez niej czyny pokutne pozostaj? bezowocne i k?amliwe. Przeciwnie, nawrócenie wewn?trzne sk?ania do uzewn?trznienia tej postawy przez znaki widzialne, gesty i czyny pokutne14Por. Jl 2, 12-13; Iz 1, 16-17; Mt 6, 1-6. 16-18..

1431 Pokuta wewn?trzna jest radykaln? przemian? ca?ego ?ycia, powrotem, nawróceniem si? do Boga ca?ym sercem, zerwaniem z grzechem, odwróceniem si? od z?a z odraz? do pope?nionych przez nas z?ych czynów. Pokuta 1451 wewn?trzna zawiera równocze?nie pragnienie i postanowienie zmiany ?ycia oraz nadziej? na mi?osierdzie Bo?e i ufno?? w pomoc Jego ?aski. Temu nawróceniu serca towarzyszy zbawienny ból i smutek, który Ojcowie Ko?cio?a nazywali smutkiem duszy (animi cruciatus) i skruch? 368 serca (compunctio cordis)15Por. Sobór Trydencki: DS 1676-1678; 1705; Katechizm Rzymski, 2, 5, 4..

1432 Serce cz?owieka jest oci??a?e i zatwardzia?e. Trzeba, by Bóg da? cz?owiekowi serce nowe16Por. Ez 36, 26-27.. Nawrócenie jest najpierw dzie?em ?aski Boga, który 1989 sprawia, ?e nasze serca wracaj? do Niego: "Nawró? nas, Panie, do Ciebie wrócimy" (Lm 5, 21). Bóg daje nam si?? zaczynania od nowa. Odkrywaj?c wielko?? mi?o?ci Boga, nasze serce zostaje wstrz??ni?te groz? i ci??arem grzechu; zaczyna obawia? si?, by nie obrazi? Boga grzechem i nie oddali? si? od Niego. Serce ludzkie nawraca si?, patrz?c na Tego, którego zrani?y nasze grzechy17Por. J 19, 37; Za 12, 10..

Spójrzmy na Krew Chrystusa i przekonajmy si?, jak jest drogocenna dla Jego Ojca; przelana dla naszego zbawienia, przynios?a ca?emu ?wiatu ?ask? skruchy18?w. Klemens Rzymski, Epistula ad Corinthios, 7, 4..

1433 Od dnia Paschy Duch ?wi?ty "przekonuje ?wiat o grzechu" (J 16, 8), to znaczy, ?e ?wiat nie uwierzy? w Tego, którego pos?a? Ojciec. Ten sam Duch, 729 który ujawnia grzech, jest tak?e Pocieszycielem19Por. J 15, 26., udzielaj?cym ludzkiemu 692, 1848 sercu ?aski skruchy i nawrócenia20Por. Dz 2, 36-38; por. Jan Pawe? II, enc. Dominum et Vivificantem, 27-48..

V. Ró?ne formy pokuty w ?yciu chrze?cija?skim

1434 Wewn?trzna pokuta chrze?cijanina mo?e wyra?a? si? w bardzo zró?nicowanych formach. Pismo ?wi?te i Ojcowie Ko?cio?a k?ad? nacisk szczególnie na trzy formy: post, 1969 modlitw? i ja?mu?n?21Por. Tb 12, 8; Mt 6, 1-18.. Wyra?aj? one nawrócenie w odniesieniu do samego siebie, do Boga i do innych ludzi. Obok radykalnego oczyszczenia, jakiego dokonuje chrzest lub m?cze?stwo, wymienia si? jako ?rodek otrzymania przebaczenia grzechów: wysi?ki podejmowane w celu pojednania si? z bli?nim, ?zy pokuty, trosk? o zbawienie bli?niego22Por. Jk 5, 20., wstawiennictwo ?wi?tych i praktykowanie mi?o?ci, która "zakrywa wiele grzechów" (1 P 4, 8).

1435 Nawrócenie dokonuje si? w ?yciu codziennym przez czyny pojednania, trosk? o ubogich, praktykowanie i obron? sprawiedliwo?ci i prawa23Por. Am 5, 24; Iz I, 17., wyznanie win braciom, upomnienie braterskie, rewizj? ?ycia, rachunek sumienia, kierownictwo duchowe, przyjmowanie cierpie?, znoszenie prze?ladowania dla sprawiedliwo?ci. Najpewniejsz? drog? pokuty jest wzi?cie ka?dego dnia swojego krzy?a i pój?cie za Jezusem24Por. ?k 9, 23..

1436 Eucharystia i pokuta. ?ród?em i pokarmem codziennego nawrócenia i pokuty jest Eucharystia, poniewa? w niej uobecnia si? ofiara Chrystusa, która pojedna?a nas z Bogiem. Karmi ona i umacnia tych, którzy ?yj? ?yciem Chrystusa; jest "?rodkiem 1394 zaradczym uwalniaj?cym nas od grzechów powszednich i zachowuj?cym od grzechów ?miertelnych"25Sobór Trydencki: DS 1638..

1437 Czytanie Pisma ?wi?tego, Liturgia Godzin, modlitwa "Ojcze nasz", ka?dy szczery akt kultu lub pobo?no?ci o?ywia w nas ducha nawrócenia i pokuty oraz przyczynia si? do przebaczenia grzechów.

1438 Okresy i dni pokuty w ci?gu roku liturgicznego (Okres Wielkiego Postu, ka?dy 540 pi?tek jako wspomnienie ?mierci Pana) s? w Ko?ciele specjalnym czasem praktyki pokutnej26Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Sacrosanctum Concilium, 109-110; KPK, kan. 1249-1253; KKKW, kan. 880-883.. Okresy te s? szczególnie odpowiednie dla ?wicze? duchowych, liturgii pokutnej, pielgrzymek o charakterze pokutnym, dobrowolnych wyrzecze?, jak 2043 post i ja?mu?na, braterskiego dzielenia si? z innymi (dzie?a charytatywne i misyjne).

1439 Droga nawrócenia i pokuty zosta?a wspaniale ukazana przez Jezusa w 545 przypowie?ci o synu marnotrawnym, w której centralne miejsce zajmuje "mi?osierny ojciec" (?k 15, 11-24). Zafascynowanie z?udn? wolno?ci?; opuszczenie domu ojcowskiego; ostateczna n?dza, w której znalaz? si? syn po roztrwonieniu maj?tku; g??bokie upokorzenie, kiedy musia? pa?? ?winie, co wi?cej, upokorzenie spowodowane tym, ?e pragn?? po?ywi? si? str?kami, którymi one si? ?ywi?y; refleksja nad utraconymi dobrami; skrucha i decyzja uznania si? winnym wobec ojca; droga powrotu; wielkoduszne przyj?cie przez ojca, jego rado??. W ten sposób przebiega droga nawrócenia. Pi?kna suknia, pier?cie? i uczta s? symbolami nowego ?ycia, czystego i godnego, pe?nego rado?ci, b?d?cego udzia?em cz?owieka, który powraca do Boga i na ?ono rodziny, jak? jest Ko?ció?. Jedynie serce Chrystusa, które zna g??bi? mi?o?ci Ojca, mog?o nam w taki sposób, pe?en prostoty i pi?kna, ukaza? bezmiar Jego mi?osierdzia.

VI. Sakrament pokuty i pojednania

1440 Grzech jest przede wszystkim obraz? Boga, zerwaniem jedno?ci z Nim. 1850 Narusza on równocze?nie komuni? z Ko?cio?em. Dlatego te? nawrócenie przynosi przebaczenie ze strony Boga, a tak?e pojednanie z Ko?cio?em, co wyra?a i urzeczywistnia w sposób liturgiczny sakrament pokuty i pojednania27Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 11..

Tylko Bóg przebacza grzech

1441 Tylko Bóg przebacza grzechy28Por. Mk 2, 7.. Poniewa? Jezus jest Synem Bo?ym, 270, 431 mówi o sobie: "Syn Cz?owieczy ma na ziemi w?adz? odpuszczania grzechów" (Mk 2, 10), i wykonuje t? Bosk? w?adz?: "Odpuszczone s? twoje grzechy" 589 (Mk 2, 5; ?k 7, 48). Ponadto, na mocy swego Boskiego autorytetu, Jezus daje t? w?adz? ludziom29Por. J 20, 21-23., by j? wykonywali w Jego imieniu.

1442 Chrystus chcia?, by ca?y Jego Ko?ció? w modlitwie, ?yciu i dzia?aniu by? znakiem i narz?dziem przebaczenia i pojednania, które On naby? dla nas za cen? swojej Krwi. Wykonywanie w?adzy odpuszczania grzechów powierzy? 983 jednak Chrystus w?adzy apostolskiej, której zosta?a zlecona "pos?uga jednania" (2 Kor 5,18). Aposto? jest pos?any "w imi? Chrystusa", przez niego "sam Bóg" wzywa i prosi: "Pojednajcie si? z Bogiem!" (2 Kor 5, 20).

Pojednanie z Ko?cio?em

1443 W czasie swojego ?ycia publicznego Jezus nie tylko przebacza? grzechy, lecz tak?e ukaza? skutek tego przebaczenia: w??cza? ponownie grzeszników, którym odpu?ci? grzechy, do wspólnoty Ludu Bo?ego, od której oddalili si? przez grzech, a nawet zostali z niej wykluczeni. Wyra?nym tego znakiem jest fakt, ?e Jezus zaprasza do swego sto?u grzeszników, a nawet sam 545 zasiada przy ich stole. Ten gest w zdumiewaj?cy sposób wyra?a przebaczenie Bo?e30Por. ?k 15., a równocze?nie powrót na ?ono Ludu Bo?ego31Por. ?k 19, 9..

1444 Udzielaj?c Aposto?om swojej mocy przebaczania grzechów, Pan daje im równie? w?adz? jednania grzeszników z Ko?cio?em. Ten eklezjalny wymiar ich 981 zadania zosta? wyra?ony szczególnie w uroczystych s?owach Chrystusa skierowanych do Szymona Piotra: "Tobie dam klucze Królestwa niebieskiego; cokolwiek zwi??esz na ziemi, b?dzie zwi?zane w niebie, a co rozwi??esz na ziemi, b?dzie rozwi?zane w niebie" (Mt 16, 19). "Dar zwi?zywania i rozwi?zywania dany Piotrowi udzielony zosta? tak?e Kolegium Aposto?ów pozostaj?cemu w ??czno?ci z G?ow? swoj?" (Mt 18,18; 28,16-20)32Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 22..

1445 S?owa zwi?za? i rozwi?za? oznaczaj?, ?e ten, kto zostanie wy??czony z waszej komunii, zostanie tak?e wy??czony z komunii z Bogiem; a ten, kto na 553 nowo zostanie przyj?ty do waszej komunii, zostanie równie? przyj?ty przez Boga do komunii z Nim. Pojednanie z Ko?cio?em ??czy si? nierozerwalnie z pojednaniem z Bogiem.Sakrament przebaczenia

 

1446 Chrystus ustanowi? sakrament pokuty dla wszystkich grzeszników w Ko?ciele, a przede wszystkim dla tych, którzy po chrzcie pope?nili 979 grzech 1856 ci??ki i w ten sposób utracili ?ask? chrztu oraz zadali ran? komunii ko?cielnej. 1990 Sakrament pokuty daje im now? mo?liwo?? nawrócenia si? i odzyskania ?aski usprawiedliwienia. Ojcowie Ko?cio?a przedstawiaj? ten sakrament jako "drug? desk? (ratunku) po rozbiciu, jakim jest utrata ?aski"33Tertulian, De paenitentia, 4, 2; por. Sobór Trydencki: DS 1542..1447 W ci?gu wieków w sposób zasadniczy zmieni?a si? konkretna forma, w jakiej Ko?ció? wykonywa? t? w?adz? otrzyman? od swego Pana. W pierwszych wiekach pojednanie chrze?cijan, którzy pope?nili po chrzcie szczególnie ci??kie grzechy (na przyk?ad ba?wochwalstwo, zabójstwo czy cudzo?óstwo), by?o zwi?zane z bardzo surow? dyscyplin?, wymagaj?c? od penitentów odbycia publicznej pokuty za grzechy, cz?sto trwaj?cej przez d?ugie lata, zanim otrzymali dar pojednania. Do tego "stanu pokutników" (który obejmowa? jedynie pope?niaj?cych pewne ci??kie grzechy) mo?na by?o zosta? dopuszczonym bardzo rzadko, a w niektórych regionach tylko raz w ?yciu. W VII wieku, pod wp?ywem tradycji monastycznej Wschodu, misjonarze irlandzcy przynie?li do Europy kontynentalnej "prywatn?" praktyk? pokuty, która nie wymaga?a publicznego ani d?ugotrwa?ego pe?nienia dzie? pokutnych przed uzyskaniem pojednania z Ko?cio?em. Od tego czasu sakrament urzeczywistnia si? w sposób bardziej dyskretny mi?dzy penitentem a kap?anem. Nowa praktyka przewidywa?a mo?liwo?? powtarzania sakramentu pokuty i otwiera?a w ten sposób drog? do regularnego przyst?powania do tego sakramentu. Umo?liwia?a - w tej samej celebracji sakramentalnej otrzymanie przebaczenia grzechów ci??kich i powszednich. Jest to zasadnicza forma pokuty, któr? Ko?ció? praktykuje do dzisiaj.

1448 Mimo zmian, którym w ci?gu wieków ulega?y uk?ad i celebracja tego sakramentu, mo?na dostrzec t? sam? podstawow? struktur?. Obejmuje ona dwa istotne elementy: z jednej strony akty cz?owieka, który nawraca si? pod dzia?aniem Ducha ?wi?tego, a mianowicie ?al, wyznanie grzechów i zado??uczynienie, a z drugiej strony dzia?anie Bo?e za po?rednictwem Ko?cio?a. Ko?ció?, który przez biskupa i jego prezbiterów udziela w imi? Jezusa Chrystusa przebaczenia grzechów i ustala sposób zado??uczynienia, modli si? tak?e za grzesznika i pokutuje razem z nim. W ten sposób grzesznik jest uzdrowiony i ponownie przyj?ty do komunii ko?cielnej.

1449 Formu?a rozgrzeszenia u?ywana w Ko?ciele ?aci?skim wyra?a istotne 1481 elementy tego sakramentu: Ojciec mi?osierdzia jest ?ród?em wszelkiego 234 przebaczenia. Dokonuje On pojednania grzeszników przez Pasch? swojego Syna i dar Ducha ?wi?tego, za po?rednictwem modlitwy i pos?ugi Ko?cio?a:

 

Bóg, Ojciec mi?osierdzia, który pojedna? ?wiat ze sob? przez ?mier? i zmartwychwstanie swojego Syna i zes?a? Ducha ?wi?tego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez pos?ug? Ko?cio?a. I ja odpuszczam tobie grzechy w imi? Ojca i Syna, i Ducha ?wi?tego.

VII. Akty penitenta

1450 "Pokuta zobowi?zuje grzesznika do dobrowolnego przyj?cia wszystkich jej elementów: ?alu w sercu, wyznania ustami, g??bokiej pokory, czyli owocnego zado??uczynienia w post?powaniu"34Katechizm Rzymski, 2, 5, 21; por. Sobór Trydencki: DS 1673..

?al za grzechy

1451 W?ród aktów penitenta ?al za grzechy zajmuje pierwsze miejsce. Jest to "ból duszy i znienawidzenie pope?nionego grzechu z postanowieniem 431 niegrzeszenia w przysz?o?ci"35Sobór Trydencki: DS 1676..

1452 Gdy ?al wyp?ywa z mi?o?ci do Boga mi?owanego nade wszystko, jest nazywany "?alem doskona?ym" lub "?alem z mi?o?ci" (contritio). Taki ?al 1822 odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on tak?e przebaczenie grzechów ?miertelnych, je?li zawiera mocne postanowienie przyst?pienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko b?dzie to mo?liwe36Por. Sobór Trydencki: DS 1677..

1453 Tak?e ?al nazywany "niedoskona?ym" (attritio) jest darem Bo?ym, poruszeniem Ducha ?wi?tego. Rodzi si? on z rozwa?ania brzydoty grzechu lub l?ku przed wiecznym pot?pieniem i innymi karami, które gro?? grzesznikowi (?al ze strachu). Takie poruszenie sumienia mo?e zapocz?tkowa? wewn?trzn? ewolucj?, która pod dzia?aniem ?aski mo?e zako?czy? si? rozgrzeszeniem sakramentalnym. ?al niedoskona?y nie przynosi jednak przebaczenia grzechów ci??kich, ale przygotowuje do niego w sakramencie pokuty37Por. Sobór Trydencki: DS 1678; 1705..

1454 Do przyj?cia sakramentu pokuty nale?y przygotowa? si? przez rachunek sumienia, przeprowadzony w ?wietle s?owa Bo?ego. Najbardziej nadaj? si? do tego teksty, których nale?y szuka? w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich38Por. Rz 12-15; 1 Kor 12-13; Ga 5; Ef 4-6..

Wyznanie grzechów

1455 Wyznanie grzechów (spowied?), nawet tylko z ludzkiego punktu widzenia, wyzwala nas i u?atwia nasze pojednanie z innymi. Przez spowied? cz?owiek 1424 patrzy w prawdzie na pope?nione grzechy, bierze za nie 1734 odpowiedzialno??, a przez to na nowo otwiera si? na Boga i na komuni? Ko?cio?a, by umo?liwi? now? przysz?o??.

1456 Wyznanie grzechów wobec kap?ana stanowi istotn? cz??? sakramentu 1855 pokuty: "Na spowiedzi penitenci powinni wyzna? wszystkie grzechy ?miertelne, których s? ?wiadomi po dok?adnym zbadaniu siebie, chocia? by?yby najbardziej skryte i pope?nione tylko przeciw dwu ostatnim przykazaniom Dekalogu39Por. Wj 20, 17; Mt 5, 28., poniewa? niekiedy ci??ej rani? one dusz? i s? bardziej niebezpieczne ni? pope?nione jawnie"40Sobór Trydencki: DS 1680.:

Gdy wierni Chrystusa staraj? si? wyzna? wszystkie grzechy, które sobie 1505 przypominaj?, niew?tpliwie przedstawiaj? je wszystkie Bo?emu mi?osierdziu. Ci, którzy post?puj? inaczej i ?wiadomie ukrywaj? niektóre grzechy, nie przedk?adaj? dobroci Bo?ej tego, co mog?aby ona odpu?ci? za po?rednictwem kap?ana. "Je?li bowiem chory wstydzi si? odkry? ran? lekarzowi, sztuka lekarska tego nie uleczy, czego nie rozpozna"41?w. Hieronim, Commentarii in Ecclesiastem, 10, 11: PL 23, 1096. Sobór Trydencki: DS 1680..

 

1457 Zgodnie z przykazaniem ko?cielnym: "Ka?dy wierny, po osi?gni?ciu wieku 2042 rozeznania, obowi?zany jest przynajmniej raz w roku wyzna? wiernie wszystkie swoje 1385 grzechy ci??kie"42KPK, kan. 989; por. Sobór Trydencki: DS 1683; 1708.. Ten, kto ma ?wiadomo?? pope?nienia grzechu ?miertelnego, nie powinien przyjmowa? Komunii ?wi?tej, nawet je?li prze?ywa wielk? skruch?, bez uzyskania wcze?niej rozgrzeszenia sakramentalnego43Por. Sobór Trydencki: DS 1647; 1661., chyba ?e ma wa?ny motyw przyj?cia Komunii, a nie ma mo?liwo?ci przyst?pienia do spowiedzi44Por. KPK, kan. 916; KKKW, kan. 711.. Dzieci powinny przyst?pi? do sakramentu pokuty przed przyj?ciem po raz pierwszy Komunii ?wi?tej45Por. KPK, kan. 914..

1458 Wyznawanie codziennych win (grzechów powszednich) nie jest ?ci?le konieczne, niemniej jest przez Ko?ció? gor?co zalecane46Por. Sobór Trydencki: DS 1680; KPK, kan. 988, § 2.. Istotnie, regularne 1783 spowiadanie si? z grzechów powszednich pomaga nam kszta?towa? sumienie, walczy? ze z?ymi sk?onno?ciami, poddawa? si? lecz?cej mocy Chrystusa i post?powa? w ?yciu Ducha. Cz??ciej otrzymuj?c przez sakrament pokuty dar mi?osierdzia Ojca, jeste?my przynaglani, by by? - jak On - mi?osierni47Por. ?k 6, 36.:

Ten, kto wyznaje swoje grzechy, ju? dzia?a razem z Bogiem. Bóg os?dza twoje grzechy; je?li ty tak?e je os?dzasz, jednoczysz si? z Bogiem. Cz?owiek i grzesznik to w pewnym sensie dwie rzeczywisto?ci; gdy jest mowa o cz?owieku, uczyni? go Bóg; gdy mowa jest o grzeszniku, uczyni? go cz?owiek. Zniszcz to, co ty uczyni?e?, aby Bóg zbawi? to, co On uczyni?... Gdy zaczynasz brzydzi? si? tym, co uczyni?e?, wówczas zaczynaj? si? twoje dobre czyny, poniewa? os?dzasz swoje z?e czyny. 2468 Pocz?tkiem dobrych czynów jest wyznanie czynów z?ych. Czynisz prawd? i przychodzisz do ?wiat?a48?w. Augustyn, In evangelium Johannis tractatus, 12, 13..

Zado??uczynienie

1459 Wiele grzechów przynosi szkod? bli?niemu. Nale?y uczyni? 2412 wszystko, co mo?liwe, aby j? naprawi? (na przyk?ad odda? rzeczy ukradzione, przywróci? 2487 dobr? s?aw? temu, kto zosta? oczerniony, wynagrodzi? krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwo??. Ponadto grzech rani i os?abia samego grzesznika, a tak?e jego relacj? z Bogiem i z drugim cz?owiekiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporz?dku, jaki wprowadzi? grzech49Por. Sobór Trydencki: DS 1712.. Grzesznik pod?wigni?ty z grzechu musi jeszcze odzyska? pe?ne zdrowie duchowe. Powinien zatem zrobi? co? wi?cej, by naprawi? swoje winy: powinien 1473 "zado??uczyni?" w odpowiedni sposób lub "odpokutowa?" za swoje grzechy. To zado??uczynienie jest nazywane tak?e "pokut?".

1460 Pokuta, któr? nak?ada spowiednik, powinna uwzgl?dnia? sytuacj? osobist? penitenta i mie? na celu jego duchowe dobro. O ile to mo?liwe, powinna odpowiada? ci??arowi i naturze pope?nionych grzechów. Mo?e ni? by? modlitwa, jaka? ofiara, dzie?o mi?osierdzia, s?u?ba bli?niemu, dobrowolne wyrzeczenie, 2447 cierpienie, a zw?aszcza cierpliwa akceptacja krzy?a, który musimy d?wiga?. Tego rodzaju pokuty pomagaj? nam upodobni? si? do Chrystusa, który raz 618 na zawsze odpokutowa? za nasze grzechy50Por. Rz 3, 25; 1 J 2, 1-2.; pozwalaj? nam sta? si? wspó?dziedzicami Chrystusa Zmartwychwsta?ego, "skoro wspólnie z Nim cierpimy" (Rz 8,17)51Por. Sobór Trydencki: DS 1690.:

 

Zado??uczynienie, które sp?acamy za nasze grzechy, nie jest do tego stopnia "nasze", by nie by?o dokonane dzi?ki Jezusowi Chrystusowi. Sami z siebie nic bowiem nie mo?emy uczyni?, ale "wszystko mo?emy w Tym, który nas umacnia" (Flp 4, 13). W ten sposób cz?owiek niczego nie ma, z czego móg?by si? chlubi?, 2011 lecz ca?a nasza "chluba" jest w Chrystusie... w którym czynimy zado??uczynienie, "wydaj?c owoce godne nawrócenia" (?k 3, 8), maj?ce moc z Niego, przez Niego ofiarowane Ojcu i dzi?ki Niemu przyj?te przez Ojca52Sobór Trydencki: DS 1691..

 

VIII. Szafarz sakramentu pokuty

1461 Skoro Chrystus powierzy? swoim Aposto?om pos?ug? jednania53Por. J 20, 23; 2 Kor 5, 18., to biskupi, jako ich nast?pcy, oraz prezbiterzy, wspó?pracownicy biskupów, nadal 981 spe?niaj? t? pos?ug?. Bowiem na mocy sakramentu ?wi?ce? biskupi i prezbiterzy maj? w?adz? odpuszczania wszystkich grzechów "w imi? Ojca i Syna, i Ducha ?wi?tego".

1462 Przebaczenie grzechów jedna z Bogiem, ale tak?e z Ko?cio?em. Biskup, widzialna g?owa Ko?cio?a partykularnego, ju? od czasów 886 staro?ytnych jest uwa?any s?usznie za tego, który przede wszystkim ma w?adz? i pos?ug? 1567 pojednania; kieruje on "karno?ci? pokutn?"54Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 26.. Prezbiterzy, jego wspó?pracownicy, pe?ni? t? pos?ug?, o ile otrzymali misj? albo od swojego biskupa (czy prze?o?onego zakonnego), albo od papie?a, zgodnie z prawem Ko?cio?a55Por. KPK, kan. 844; 967-969; 972; KKKW, kan. 722, § 3-4..

1463 Niektóre grzechy, szczególnie ci??kie, obj?te s? ekskomunik?, najsurowsz? kar? ko?cieln?, która nie pozwala na przyjmowanie sakramentów i wykonywanie pewnych aktów ko?cielnych. Wed?ug prawa kanonicznego rozgrzeszenia z tych grzechów mo?e udzieli? tylko papie?, miejscowy biskup lub upowa?nieni przez nich prezbiterzy56Por. KPK, kan. 1331; 1354-1357; KKKW, kan. 1431; 1434; 1420.. W przypadku niebezpiecze?stwa ?mierci ka?dy kap?an, nawet pozbawiony prawa 982 spowiadania, mo?e rozgrzeszy? z ka?dego grzechu57Por. KPK, kan. 976; KKKW, kan. 725. i z ka?dej ekskomuniki.

1464 Kap?ani powinni zach?ca? wiernych do przyst?powania do sakramentu pokuty i zawsze by? gotowi do jego udzielania, gdy chrze?cijanie w sposób uzasadniony o to prosz?58Por. KPK, kan. 986; KKKW, kan. 735; Sobór Watyka?ski II, dekret Presbyterorum ordinis, 13..

1465 Udzielaj?c sakramentu pokuty, kap?an wype?nia pos?ug? Dobrego 983 Pasterza, który szuka zagubionej owcy; pos?ug? dobrego Samarytanina, który opatruje rany; Ojca, który czeka na syna marnotrawnego i przyjmuje go, gdy powraca; sprawiedliwego S?dziego, który nie ma wzgl?du na osob? i którego s?d jest sprawiedliwy, a równocze?nie mi?osierny. Krótko mówi?c, kap?an jest znakiem i narz?dziem mi?osiernej mi?o?ci Boga wzgl?dem grzesznika.

1466 Spowiednik nie jest panem, lecz s?ug? Bo?ego przebaczenia. Szafarz tego 1551 sakramentu powinien ??czy? si? z intencj? i mi?o?ci? Chrystusa59Por. Sobór Watyka?ski II, dekret Presbyterorum ordinis, 13.. Powinien 2690 mie? g??bok? znajomo?? chrze?cija?skiego post?powania, do?wiadczenie w sprawach ludzkich, szacunek i delikatno?? wobec tego, który upad?; powinien kocha? prawd?, by? wierny Urz?dowi Nauczycielskiemu Ko?cio?a i cierpliwie prowadzi? penitenta do uzdrowienia i pe?nej dojrza?o?ci. Powinien modli? si? za niego i pokutowa?, powierzaj?c go mi?osierdziu Pana.

1467 Bior?c pod uwag? delikatny charakter i wielko?? tej pos?ugi oraz szacunek nale?ny osobom, Ko?ció? o?wiadcza, ?e ka?dy kap?an, który spowiada, zobowi?zany jest pod bardzo surowymi karami do zachowania absolutnej 2490 tajemnicy odno?nie do grzechów wyznanych przez penitentów60KPK, kan. 1388, § 1; KKKW, kan. 1456.. Nie mo?e on równie? wykorzystywa? wiadomo?ci o ?yciu penitentów, jakie uzyska? w czasie spowiedzi. Tajemnica ta, która nie dopuszcza ?adnych wyj?tków, nazywa si? "piecz?ci? sakramentaln?", poniewa? to, co penitent wyzna? kap?anowi, zostaje "zapiecz?towane" przez sakrament.

IX. Skutki sakramentu pokuty

1468 "Ca?a skuteczno?? pokuty polega na przywróceniu nam ?aski Bo?ej i zjednoczeniu nas w przyja?ni z Bogiem"61Katechizm Rzymski, 2, 5, 18.. Celem i skutkiem tego sakramentu jest wi?c pojednanie z Bogiem. U tych, którzy przyjmuj? sakrament pokuty z sercem skruszonym i z religijnym nastawieniem, "zwykle nastaj? po nim 2305 pokój i pogoda sumienia wraz z wielk? pociech? duchow?"62Sobór Trydencki: DS 1674.. Istotnie, sakrament pojednania z Bogiem daje prawdziwe "zmartwychwstanie duchowe", przywrócenie godno?ci i dóbr ?ycia dzieci Bo?ych. Najcenniejszym z tych dóbr jest przyja?? z Bogiem63Por. ?k 15, 32..

1469 Sakrament pokuty jedna nas z Ko?cio?em. Grzech narusza lub zrywa wspólnot? bratersk?. Sakrament pokuty naprawia j? lub przywraca. W tym 953 sensie nie tylko leczy on powracaj?cego do komunii ko?cielnej, lecz tak?e o?ywia ?ycie Ko?cio?a, który cierpia? z powodu grzechów jednego ze swych cz?onków64Por. 1 Kor 12, 26.. Grzesznik przywrócony do komunii ?wi?tych lub utwierdzony w niej, zostaje umocniony przez wymian? dóbr duchowych mi?dzy wszystkimi pielgrzymuj?cymi jeszcze ?ywymi cz?onkami Cia?a Chrystusa, a tak?e tymi, 949 którzy ju? doszli do ojczyzny niebieskiej65Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 48-50..

 

Nale?y te? doda?, ?e owo pojednanie z Bogiem rodzi - mo?na powiedzie? - dalsze pojednania, które naprawiaj? inne rozdarcia spowodowane przez grzech: penitent, który uzyska? przebaczenie, jedna si? z samym sob? w g??bi w?asnego ja, odzyskuj?c wewn?trzn? prawd?; jedna si? z bra?mi, w jaki? sposób przeze? skrzywdzonymi i zniewa?onymi; jedna si? z Ko?cio?em, jedna si? z ca?ym stworzeniem66Jan Pawe? II, adhort. apost. Reconciliatio et paenitentia, 31..

 

1470 W sakramencie pokuty grzesznik, poddaj?c si? mi?osiernemu s?dowi Boga, uprzedza w pewien sposób s?d, któremu zostanie poddany na ko?cu 678, 1939 ?ycia ziemskiego. Ju? teraz bowiem, w tym ?yciu, jest nam dana mo?liwo?? wyboru mi?dzy ?yciem a ?mierci?, i tylko id?c drog? nawrócenia, mo?emy wej?? do Królestwa, z którego wyklucza grzech ci??ki67Por. 1 Kor 5, 11; Ga 5, 19-21; Ap 22,15.. Nawracaj?c si? do Chrystusa przez pokut? i wiar?, grzesznik przechodzi ze ?mierci do ?ycia i "nie idzie na s?d" (J 5, 24).X. Odpusty

1471 Nauka o odpustach i jej praktyczne zastosowanie w Ko?ciele ?ci?le ??cz? si? ze skutkami sakramentu pokuty.

Co to jest odpust?

 

"Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zg?adzone ju? co do winy. Dost?puje go chrze?cijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, okre?lonymi warunkami, za po?rednictwem Ko?cio?a, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zado??uczynienie ze skarbca zas?ug Chrystusa i ?wi?tych.

Odpust jest cz?stkowy albo zupe?ny zale?nie od tego, czy od kary doczesnej nale?nej za grzechy uwalnia w cz??ci czy w ca?o?ci"68Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, normy 1-3.. Odpusty mog? by? udzielane ?ywym lub zmar?ym.

Kary za grzech

1472 Aby zrozumie? t? nauk? i praktyk? Ko?cio?a, trzeba zobaczy?, ?e grzech ma 1861 podwójny skutek. Grzech ci??ki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dost?p do ?ycia wiecznego, którego pozbawienie nazywa si? "kar? wieczn?" za grzech. Ka?dy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporz?dkowane przywi?zanie do stworze?, które wymaga oczyszczenia, albo na ziemi, albo po 1031 ?mierci, w stanie nazywanym czy??cem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy "kar? doczesn?" za grzech. Obydwie kary nie mog? by? traktowane jako rodzaj zemsty, któr? Bóg stosuje od zewn?trz, poniewa? wyp?ywaj? one jakby z samej natury grzechu. Nawrócenie, które pochodzi z ?arliwej mi?o?ci, mo?e doprowadzi? do ca?kowitego oczyszczenia grzesznika, tak ?e nie pozostaje ju? ?adna kara do odpokutowania69Por. Sobór Trydencki: DS 1712-1713; 1820..

1473 Przebaczenie grzechu i przywrócenie komunii z Bogiem poci?gaj? za sob? odpuszczenie wiecznej kary za grzech. Pozostaj? jednak kary doczesne. Chrze?cijanin powinien stara? si?, znosz?c cierpliwie cierpienia i ró?nego rodzaju próby, a w ko?cu godz?c si? spokojnie na ?mier?, przyjmowa? jako ?ask? doczesne kary za grzech. 2447 Powinien stara? si? przez dzie?a mi?osierdzia i mi?o?ci, a tak?e przez modlitw? i ró?ne praktyki pokutne uwolni? si? ca?kowicie od "starego cz?owieka" i "przyoblec cz?owieka nowego"70Por. Ef 4, 24..

W komunii ?wi?tych

1474 Chrze?cijanin, który stara si? oczy?ci? z grzechu i u?wi?ci? si? z pomoc? ?aski 946-959 Bo?ej, nie jest pozostawiony sam sobie. "?ycie poszczególnych dzieci Bo?ych ??czy si? przedziwn? wi?zi? w Chrystusie i przez Chrystusa z ?yciem wszystkich innych braci 795chrze?cijan w nadprzyrodzonej jedno?ci Mistycznego Cia?a Chrystusa jakby w jednej mistycznej osobie"71Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5..

1475 W komunii ?wi?tych "mi?dzy wiernymi, czy to uczestnikami niebieskiej ojczyzny, czy to pokutuj?cymi w czy??cu za swoje winy, czy to pielgrzymuj?cymi jeszcze na ziemi, istnieje wi?c trwa?y w?ze? mi?o?ci i bogata wymiana wszelkich dóbr"72Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5.. W tej przedziwnej wymianie ?wi?to?? jednego przynosi korzy?? innym o wiele bardziej ni? grzech jednego mo?e szkodzi? innym. I tak odwo?anie si? do komunii ?wi?tych pozwala skruszonemu grzesznikowi wcze?niej i skuteczniej oczy?ci? si? od kar za grzech.1476 Duchowe dobra p?yn?ce z komunii ?wi?tych nazywamy tak?e skarbcem Ko?cio?a. "Nie jest on zbiorem dóbr, gromadzonych przez wieki na kszta?t materialnych bogactw, lecz niesko?czon? i niewyczerpan? warto?ci?, jak? maj? u Boga zado??uczynienia i zas?ugi Chrystusa Pana, ofiarowane po to, by ca?a ludzko?? zosta?a uwolniona od 617grzechu i dosz?a do ??czno?ci z Ojcem. Stanowi go sam Chrystus Odkupiciel, w którym s? i dzia?aj? zado??uczynienia i zas?ugi p?yn?ce z Jego odkupienia"73Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5..

1477 "Poza tym do tego skarbca nale?y równie? rzeczywi?cie niewyczerpana, niewymierna i zawsze aktualna warto??, jak? maj? przed Bogiem modlitwy i dobre uczynki Naj?wi?tszej Maryi Panny i wszystkich ?wi?tych, którzy id?c ?ladami Chrystusa, dzi?ki 969jego ?asce, u?wi?cili samych siebie i wype?nili pos?anie otrzymane od Ojca. W ten sposób, pracuj?c nad w?asnym zbawieniem, przyczynili si? równie? do zbawienia swoich braci w jedno?ci Mistycznego Cia?a"74Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 5..

Odpusty otrzymywane od Boga za po?rednictwem Ko?cio?a

1478 Darowanie kary otrzymuje si? za po?rednictwem Ko?cio?a, który moc? udzielonej mu przez Chrystusa w?adzy zwi?zywania i rozwi?zywania dzia?a na rzecz 981chrze?cijanina i otwiera mu skarbiec zas?ug Chrystusa i ?wi?tych, by otrzyma? od Ojca mi?osierdzia darowanie kar doczesnych, jakie nale?? si? za grzechy. W ten sposób Ko?ció? chce nie tylko przyj?? z pomoc? chrze?cijaninowi, lecz tak?e pobudzi? go do czynów pobo?no?ci, pokuty i mi?o?ci75Por. Pawe? VI, konst. apost. Indulgentiarum doctrina, 8; Sobór Trydencki: DS 1835..

1479 Poniewa? wierni zmarli, poddani oczyszczeniu, tak?e s? cz?onkami tej samej komunii ?wi?tych, mo?emy pomóc im, mi?dzy innymi, uzyskuj?c za nich odpusty, by 1032zostali uwolnieni od kar doczesnych, na które zas?u?yli swoimi grzechami.

XI. Sprawowanie sakramentu pokuty

1480 Pokuta, jak wszystkie sakramenty, jest czynno?ci? liturgiczn?. Sk?adaj? si? na ni? zazwyczaj nast?puj?ce elementy: pozdrowienie i b?ogos?awie?stwo kap?ana, czytanie s?owa Bo?ego, by o?wieci? sumienie i pobudzi? do skruchy, wezwanie do ?alu, spowied?, która jest uznaniem grzechów i wyznaniem ich wobec kap?ana, na?o?enie i przyj?cie pokuty, rozgrzeszenie przez kap?ana, modlitwa dzi?kczynna, odes?anie z b?ogos?awie?stwem kap?ana.

1481 Liturgia bizantyjska zna wiele formu? rozgrzeszenia w formie modlitwy b?agalnej, które doskonale wyra?aj? tajemnic? przebaczenia: "Bóg, który przez proroka 1449 Natana przebaczy? Dawidowi, gdy wyzna? on swoje grzechy; który przebaczy? Piotrowi, gdy ten gorzko zap?aka?; przebaczy? grzesznicy, gdy ?zami obmy?a stopy Pana; który przebaczy? faryzeuszowi i synowi marnotrawnemu, niech ten sam Bóg - przeze mnie, grzesznika - przebaczy tak?e tobie w tym ?yciu i przysz?ym. Niech ci? nie pot?pi, gdy staniesz przed Jego straszliwym trybuna?em, Ten, który jest b?ogos?awiony przez wszystkie wieki wieków. Amen".

1482 Sakrament pokuty mo?e by? tak?e udzielony w ramach celebracji wspólnotowej, podczas której uczestnicy wspólnie przygotowuj? si? do spowiedzi i wspólnie dzi?kuj? za otrzymane przebaczenie grzechów. Osobista spowied? i indywidualne rozgrzeszenie s? tu w??czone do liturgii s?owa Bo?ego, z czytaniami i homili?. Przeprowadza si? wspólnie rachunek sumienia i wspólnie prosi o przebaczenie; odmawia si? modlitw? "Ojcze nasz", a na zako?czenie modlitw? dzi?kczynn?. Celebracja wspólnotowa lepiej wyra?a ko?cielny charakter pokuty. Niezale?nie jednak od sposobu celebracji 1140sakramentu pokuty jest on zawsze ze swej natury czynno?ci? liturgiczn?, a wi?c eklezjaln? i publiczn?76Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Sacrosanctum Concilium, 26-27..

1483 W przypadku szczególnych okoliczno?ci mo?na zastosowa? wspólnotow? 1401 celebracj? pojednania z ogóln? spowiedzi? i ogólnym rozgrzeszeniem. Taka szczególna konieczno?? mo?e zaistnie?, gdy zachodzi bliskie niebezpiecze?stwo ?mierci, a kap?an lub kap?ani nie mieliby czasu wys?ucha? spowiedzi ka?dego penitenta. Mo?e ona zaistnie? równie? wtedy, gdy jest du?o penitentów, a ma?o spowiedników, tak ?e nie mieliby oni mo?liwo?ci nale?ytego wyspowiadania wszystkich w odpowiednim czasie i wielu penitentów bez w?asnej winy zosta?oby pozbawionych przez d?u?szy czas ?aski sakramentalnej lub Komunii ?wi?tej. W takim przypadku wierni dla wa?no?ci rozgrzeszenia musz? postanowi? wyspowiada? si? indywidualnie ze swoich grzechów, gdy tylko b?d? mieli do tego okazj?77Por. KPK, kan. 962, § 1.. Ocena, czy rzeczywi?cie zachodz? warunki wymagane do ogólnego rozgrzeszenia, nale?y do biskupa diecezjalnego78Por. KPK, kan. 961, § 2.. Du?y nap?yw wiernych z okazji wielkich ?wi?t i pielgrzymek nie stanowi jednak takiej szczególnej konieczno?ci79Por. KPK, kan. 961, § 1..

1484 "Indywidualna i integralna spowied? oraz rozgrzeszenie stanowi? jedyny zwyczajny sposób, przez który wierni dost?puj? pojednania z Bogiem i Ko?cio?em, chyba ?e zwalnia ich od tego niemo?liwo?? fizyczna lub moralna"80Obrz?dy pokuty, 31.. Jest to uzasadnione, gdy? Chrystus dzia?a w ka?dym sakramencie; zwraca 878 si? osobi?cie do ka?dego grzesznika: "Synu, odpuszczaj? ci si? twoje grzechy" (Mk 2, 5); On jest lekarzem pochylaj?cym si? nad ka?dym chorym, który Go potrzebuje81Por. Mk 2, 17., by zosta? uzdrowionym; podnosi ka?dego i na nowo w??cza do komunii braterskiej. Dlatego spowied? osobista jest najbardziej wymown? form? pojednania z Bogiem i Ko?cio?em.

 

W skrócie

1485 "Wieczorem owego pierwszego dnia... przyszed? Jezus, stan?? po?rodku i rzek? (do Aposto?ów): ?We?mijcie Ducha ?wi?tego! Którym odpu?cicie grzechy, s? im odpuszczone, a którym zatrzymacie, s? im zatrzymane?" (J 20,19. 22-23).

1486 Przebaczenie grzechów pope?nionych po chrzcie jest udzielane przez osobny sakrament nazywany sakramentem nawrócenia, spowiedzi, pokuty lub pojednania.

1487 Ten, kto grzeszy, rani cze?? i mi?o?? Boga, a tak?e w?asn? godno?? cz?owieka powo?anego do synostwa Bo?ego oraz narusza duchowe dobro Ko?cio?a, którego ka?dy chrze?cijanin powinien by? ?ywym kamieniem.

1488 W ?wietle wiary nie ma wi?kszego z?a ni? grzech i nic innego nie powoduje gorszych skutków dla samych grzeszników, dla Ko?cio?a i dla ca?ego ?wiata.

1489 Powrót do komunii z Bogiem, która zosta?a utracona przez grzech, rodzi si? z ?aski Boga pe?nego mi?osierdzia i troszcz?cego si? o zbawienie ludzi. Trzeba prosi? o ten cenny dar dla siebie i dla innych.

1490 Droga powrotu do Boga, nazywana nawróceniem i ?alem, zak?ada ból i odwrócenie si? od pope?nionych grzechów oraz mocne postanowienie niegrzeszenia w przysz?o?ci. Nawrócenie dotyczy wi?c przesz?o?ci i przysz?o?ci. ?ród?em nawrócenia jest nadzieja na mi?osierdzie Bo?e.

1491 Sakrament pokuty sk?ada si? z trzech aktów penitenta oraz z rozgrzeszenia kap?ana. Aktami penitenta s?: ?al za grzechy, spowied? lub ujawnienie grzechów przed kap?anem oraz postanowienie wype?nienia zado??uczynienia i czynów pokutnych.

1492 ?al za grzechy (nazywany tak?e skruch?) powinien wyp?ywa? z motywów wynikaj?cych z wiary. Je?li jego ?ród?em jest mi?o?? do Boga, nazywamy go "doskona?ym"; je?li opiera si? na innych motywach, nazywamy go "niedoskona?ym".

1493 Kto chce dost?pi? pojednania z Bogiem i z Ko?cio?em, musi wyzna? przed kap?anem wszystkie grzechy ci??kie, których jeszcze nie wyznawa?, a które przypomnia? sobie po starannym zbadaniu swego sumienia. Wyznawanie grzechów powszednich niej jest samo w sobie konieczne, niemniej jest przez Ko?ció? ?ywo zalecane.

1494 Spowiednik zadaje penitentowi wype?nienie pewnych czynów "zado??uczynienia" lub "pokuty", by wynagrodzi? szkody spowodowane przez grzech i post?powa? w sposób godny ucznia Chrystusa.

1495 Tylko kap?ani, którzy zostali upowa?nieni przez w?adz? ko?cieln? do spowiadania, mog? przebacza? grzechy w imieniu Chrystusa.

1496 Skutki duchowe sakramentu pokuty s? nast?puj?ce:

- pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje ?ask?;

- pojednanie z Ko?cio?em;

- darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy ?miertelne;

- darowanie, przynajmniej cz??ciowe, kar doczesnych, b?d?cych skutkiem grzechu;

- pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa;

- wzrost si? duchowych do walki, jak? musi prowadzi? chrze?cijanin.

1497 Indywidualna i integralna spowied? z grzechów ci??kich oraz rozgrzeszenie stanowi? jedyny zwyczajny sposób pojednania si? z Bogiem i Ko?cio?em.

1498 Przez odpusty wierni mog? otrzyma? dla siebie, a tak?e dla dusz w czy??cu, darowanie kar doczesnych, b?d?cych skutkiem grzechów.

 

Artyku? pi?ty

NAMASZCZENIE CHORYCH

1499 "Przez ?wi?te chorych namaszczenie i modlitw? kap?anów ca?y Ko?ció? poleca chorych cierpi?cemu i uwielbionemu Panu, aby ich pod?wign?? i zbawi?; a nadto zach?ca ich, aby ??cz?c si? dobrowolnie z m?k? i ?mierci? Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bo?emu"82Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 11..

I. Podstawy tego sakramentu w ekonomii zbawienia

Choroba w ?yciu ludzkim

1500 Choroba i cierpienie zawsze nale?a?y do najpowa?niejszych problemów, poddaj?cych próbie ?ycie ludzkie. Cz?owiek do?wiadcza w chorobie swojej niemocy, ogranicze? i sko?czono?ci. Ka?da choroba mo?e ??czy? si? z 1006 przewidywaniem ?mierci.

1501 Choroba mo?e prowadzi? do niepokoju, do zamkni?cia si? w sobie, czasem nawet do rozpaczy i buntu przeciw Bogu, ale mo?e tak?e by? drog? do wi?kszej dojrza?o?ci, mo?e pomóc lepiej rozezna? w swoim ?yciu to, co nieistotne, aby zwróci? si? ku temu, co istotne. Bardzo cz?sto choroba pobudza do szukania Boga i powrotu do Niego.

Chory wobec Boga

1502 Cz?owiek Starego Testamentu prze?ywa chorob? w obliczu Boga. Wobec Boga wypowiada on swoj? skarg? na chorob?83Por. Ps 38. i b?aga Pana ?ycia i ?mierci o uzdrowienie84Por. Ps 6, 3; Iz 38.. Choroba staje si? drog? nawrócenia85Por. Ps 38, 5; 39, 9. 12., a Bo?e przebaczenie zapocz?tkowuje powrót do zdrowia86Por. Ps 32, 5; 107, 20; Mk 2, 5-12.. Izrael do?wiadcza tego, ?e 164 choroba w tajemniczy sposób wi??e si? z grzechem i z?em, natomiast wierno?? Bogu, 376 wed?ug Prawa, przywraca ?ycie, "bo Ja, Pan, chc? by? twym lekarzem" (Wj 15, 26). Prorok przewiduje, ?e cierpienie mo?e tak?e mie? warto?? odkupie?cz? w stosunku do grzechów innych ludzi87Por. Iz 53, 11.. W ko?cu Izajasz zapowiada, ?e nadejdzie dla Syjonu czas, gdy Bóg przebaczy mu wszelki grzech i uleczy wszelk? chorob?88Por. Iz 33, 24..

Chrystus - lekarz

1503 Wspó?czucie Chrystusa dla chorych i liczne uzdrowienia z ró?nego 549 rodzaju chorób89Por. Mt 4, 24. s? wymownym znakiem, ?e "Bóg ?askawie nawiedzi? lud swój" (?k 7,16) i ?e Królestwo Bo?e jest bliskie. Jezus ma nie tylko moc uzdrawiania, lecz tak?e moc przebaczania grzechów90Por. Mk 2, 5-12.. Przyszed?, by uleczy? ca?ego cz?owieka, 1421 dusz? i cia?o; jest lekarzem, którego potrzebuj? chorzy91Por. Mk 2, 17.. Jego wspó?czucie dla wszystkich cierpi?cych posuwa si? tak daleko, ?e Jezus uto?samia si? z nimi: "By?em chory, a odwiedzili?cie Mnie" (Mt 25, 36). Jego szczególna mi?o?? do ludzi dotkni?tych s?abo?ci? nie przestaje w ci?gu wieków pobudza? 2288 chrze?cijan do specjalnej troski o tych, którzy cierpi? na ciele i duszy. Znajduje si? ona u podstaw podejmowania niestrudzonych wysi?ków, by ul?y? im w cierpieniu.

1504 Cz?sto Jezus ??da od chorych wiary92Por. Mk 5, 34. 36; 9, 23.. By ich uzdrowi?, pos?uguje si? znakami, takimi jak dotkni?cie ?lin? i na?o?enie r?k93Por. Mk 7, 32-36; 8, 22-25., na?o?enie b?ota i obmycie94Por. J 9, 6n.. Chorzy staraj? si? Go dotkn??95Por. Mk 1, 41; 3, 10; 6, 56., "poniewa? moc wychodzi?a od 695 Niego i uzdrawia?a wszystkich" (?k 6, 19). W ten sposób w sakramentach Chrystus 1116 nadal "dotyka", aby nas uzdrowi?.

1505 Wzruszony tylu cierpieniami, Chrystus nie tylko pozwala dotyka? si? chorym, lecz tak?e bierze na siebie ich n?dz?: "On wzi?? na siebie nasze s?abo?ci i nosi? nasze choroby" (Mt 8, 17)96Por. Iz 53, 4.. Nie uleczy? wszystkich chorych. Jego uzdrowienia by?y znakami przyj?cia Królestwa Bo?ego, zapowiada?y uzdrowienie 440 bardziej radykalne: zwyci?stwo nad grzechem i ?mierci? przez Jego Pasch?. Na krzy?u Chrystus wzi?? na siebie ca?y ci??ar z?a97Por. Iz 53, 4-6. i zg?adzi? "grzech ?wiata" (J 1, 29), którego skutkiem jest w?a?nie choroba. Przez swoj? m?k? i ?mier? na krzy?u Chrystus nada? cierpieniu nowe znaczenie; teraz mo?e ono upodabnia? nas do 307 Niego i jednoczy? nas z Jego zbawcz? m?k?.

"Uzdrawiajcie chorych..."

1506 Chrystus wzywa swoich uczniów, by szli za Nim, nios?c z kolei w?asny krzy?98Por. Mt 10, 38.. Id?c za Nim, uzyskuj? oni nowe spojrzenie na chorob? i chorych. Jezus 859 wprowadza ich w swoje ubogie i po?wi?cone s?u?bie ?ycie oraz daje im udzia? we w?asnym pos?aniu wspó?czucia i uzdrawiania: "Oni... wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali te? wiele z?ych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali" (Mk 6, 12-13).

1507 Zmartwychwsta?y Pan ponawia to pos?anie ("W imi? moje... na chorych r?ce k?a?? b?d?, a ci odzyskaj? zdrowie": Mk 16, 17-18). Potwierdza je przez znaki, jakich dokonuje Ko?ció?, wzywaj?c Jego imienia99Por. Dz 9, 34;14, 3.. Znaki te 430 ?wiadcz? w specjalny sposób, ?e Jezus jest naprawd? "Bogiem, który zbawia100Por. Mt 1, 21; Dz 4,12..

1508 Duch ?wi?ty udziela niektórym specjalnego charyzmatu uzdrawiania101Por. 1 Kor 12, 9. 28. 30., 798 by ukaza? moc ?aski Zmartwychwsta?ego. Nawet najbardziej intensywne modlitwy nie przynosz? jednak uzdrowienia wszystkich chorób. I tak ?w. Pawe? musi us?ysze? od Pana: "Wystarczy ci mojej ?aski. Moc bowiem w s?abo?ci si? 618 doskonali" (2 Kor 12, 9), i ?e cierpienia, jakie znosi, maj? sens, poniewa? "ze swej strony w moim ciele dope?niam braki udr?k Chrystusa dla dobra Jego Cia?a, którym jest Ko?ció?" (Kol 1, 24).

1509 "Uzdrawiajcie chorych!" (Mt 10, 8). Ko?ció? otrzyma? to zadanie od Pana i stara si? je wype?nia? zarówno przez opiek?, jak? otacza chorych, jak i przez modlitw? wstawiennicz?, przez któr? ??czy si? z nimi. Ko?ció? wierzy w o?ywiaj?c? obecno?? Chrystusa, lekarza dusz i cia?. Obecno?? ta dzia?a 1405 szczególnie przez sakramenty, a w sposób zupe?nie specjalny przez Eucharysti? - Chleb, który daje ?ycie wieczne102Por. J 6, 54-58.. ?w. Pawe? dostrzega jego zwi?zek ze zdrowiem cia?a103Por. 1 Kor 11, 30..

 

1510 Ko?ció? w czasach apostolskich zna jednak specjalny obrz?d przeznaczony dla chorych. Mówi o tym ?w. Jakub: "Choruje kto? w?ród was? Niech sprowadzi kap?anów Ko?cio?a, by si? modlili nad nim i nama?cili go olejem w imi? Pana. A modlitwa pe?na wiary b?dzie dla chorego ratunkiem i Pan go pod?wignie, a je?liby pope?ni? grzechy, b?d? mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15). 1117 Tradycja uzna?a w tym obrz?dzie jeden z siedmiu sakramentów Ko?cio?a104Por. Innocenty I, list Si instituta ecclesiastica: DS 216; Sobór Florencki: DS 1324-1325; Sobór Trydencki: DS 1695-1696; 1716-1717..Sakrament chorych

1511 Ko?ció? wierzy i wyznaje, ?e w?ród siedmiu sakramentów istnieje jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób dotkni?tych chorob? - namaszczenie chorych:

 

?wi?te namaszczenie chorych zosta?o ustanowione przez Pana naszego Jezusa Chrystusa jako prawdziwy i w?a?ciwy sakrament Nowego Testamentu, o którym wspomina ?w. Marek105Por. Mk 6, 13., lecz poleca go wiernym i og?asza Jakub Aposto? i brat Pana106Por. Jk 5, 14-15; Sobór Trydencki: DS 1695..

 

1512 W tradycji liturgicznej na Wschodzie i na Zachodzie mamy ju? od czasów staro?ytnych ?wiadectwa o namaszczaniu chorych po?wi?conym olejem. W ci?gu wieków namaszczenie chorych by?o coraz cz??ciej udzielane wy??cznie umieraj?cym. Z tego powodu otrzyma?o ono nazw? "ostatniego namaszczenia". Pomimo tej ewolucji Ko?ció? w liturgii nigdy nie przestawa? prosi? Pana, by chory odzyska? zdrowie, je?li to s?u?y?oby jego zbawieniu107Por. Sobór Trydencki: DS 1696..

1513 Konstytucja apostolska Sacram unctionem infirmorum z 30 listopada 1972 roku zgodnie ze wskazaniami Soboru Watyka?skiego II108Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Sacrosanctum Concilium, 73. ustali?a, ?e w obrz?dku rzymskim b?d? odt?d obowi?zywa?y nast?puj?ce zasady:

 

Sakramentu namaszczenia chorych udziela si? chorym, namaszczaj?c ich na czole i d?oniach olejem z oliwek lub stosownie do okoliczno?ci innym olejem ro?linnym, nale?ycie po?wi?conym, wymawiaj?c tylko jeden raz nast?puj?ce s?owa: "Przez to ?wi?te namaszczenie niech Pan w swoim niesko?czonym mi?osierdziu wspomo?e ciebie ?ask? Ducha ?wi?tego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech ci? wybawi i ?askawie pod?wignie"109Pawe? VI, konst. apost. Sacram unctionem infirmorum; por. KPK, kan. 847, § 1..

 

II. Kto otrzymuje ten sakrament i kto go udziela?W przypadku powa?nej choroby...

1514 Namaszczenie chorych "nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajduj? si? w ostatecznym niebezpiecze?stwie utraty ?ycia. Odpowiednia zatem pora na przyj?cie tego sakramentu jest ju? wówczas, gdy wiernym zaczyna grozi? niebezpiecze?stwo ?mierci z powodu choroby lub staro?ci"110Sobór Watyka?ski II konst. Sacrosanctum Concilium, 73; por. KPK, kan. 1004, § 1; 1005; 1007; KKKW, kan. 738..

1515 Je?li chory, który zosta? namaszczony, odzyska? zdrowie, w przypadku nowej ci??kiej choroby mo?e ponownie przyj?? ten sakrament. W ci?gu tej samej choroby namaszczenie chorych mo?e by? udzielone powtórnie, je?li choroba si? pog??bia. Jest rzecz? stosown? przyj?? sakrament namaszczenia chorych przed trudn? operacj?. Odnosi si? to tak?e do osób starszych, u których pog??bia si? s?abo??.

"...niech sprowadzi kap?anów Ko?cio?a"

1516 Tylko kap?ani (biskupi i prezbiterzy) s? szafarzami namaszczenia chorych111Por. Sobór Trydencki: DS 1697; 1719; KPK, kan. 1003; KKKW, kan. 739, 1.. Obowi?zkiem duszpasterzy jest pouczanie wiernych o dobrodziejstwach tego sakramentu. Wierni powinni zach?ca? chorych do wezwania kap?ana i przyj?cia tego sakramentu. Chorzy powinni przygotowa? si? do jego przyj?cia przez dobre dyspozycje, z pomoc? duszpasterza i ca?ej wspólnoty ko?cielnej, która w szczególny sposób powinna otacza? chorych swoj? modlitw? i bratersk? pomoc?.

III. Jak udziela si? tego sakramentu?

1517 Tak jak wszystkie sakramenty namaszczenie chorych jest 1140 celebracj? o liturgiczn? i wspólnotow?112Por. Sobór Watyka?ski II, konst. Sacrosanctum Concilium, 27. niezale?nie od tego, czy jest udzielane w rodzinie w szpitalu czy w Ko?ciele, jednemu choremu czy ca?ej grupie chorych. Bardzo odpowiednia jest celebracja namaszczenia chorych podczas Eucharystii, pami?tki Paschy Pana. Je?li okoliczno?ci tego wymagaj?, jego celebracja mo?e by? poprzedzona sakramentem pokuty, a po jego przyj?ciu nast?puje Eucharystia. Jako sakrament Paschy Chrystusa Eucharystia powinna by? zawsze ostatnim 1524 sakramentem ziemskiej pielgrzymki, "wiatykiem" na "przej?cie" do ?ycia wiecznego.

1518 S?owo i sakrament tworz? nierozerwaln? ca?o??. Celebracja zaczyna si? liturgi? s?owa, poprzedzon? aktem pokutnym. S?owa Chrystusa i ?wiadectwo Aposto?ów budz? wiar? chorego i wspólnoty, by prosi? Pana o moc Jego Ducha.

1519 Celebracja namaszczenia chorych obejmuje przede wszystkim nast?puj?ce elementy: "kap?ani Ko?cio?a" (Jk 5,14) wk?adaj? w milczeniu r?ce na g?owy chorych i modl? si? nad chorymi w wierze Ko?cio?a113Por. Jk 5, 15.; jest to epikleza w?a?ciwa dla tego sakramentu; nast?pnie namaszczaj? chorego ?wi?tym olejem, po?wi?conym, je?li to mo?liwe, przez biskupa. Czynno?ci liturgiczne wskazuj? na ?aski, jakich ten sakrament udziela chorym.

IV. Skutki sprawowania tego sakramentu

1520 Szczególny dar Ducha ?wi?tego. Pierwsz? ?ask? sakramentu namaszczenia chorych jest ?aska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyci??y? 733 trudno?ci zwi?zane ze stanem ci??kiej choroby lub niedo??stwem staro?ci. Ta ?aska jest darem Ducha ?wi?tego, który odnawia ufno?? i wiar? w Boga oraz umacnia przeciw pokusom z?ego ducha, przeciw pokusie zniech?cenia i trwogi przed ?mierci?114Por. Hbr 2, 15.. Wsparcie Pana przez moc Jego Ducha ma prowadzi? chorego do uzdrowienia duszy, a tak?e do uzdrowienia cia?a, je?li taka jest wola Bo?a115Por. Sobór Florencki: DS 1325.. ponadto, "je?liby pope?ni? grzechy, b?d? mu odpuszczone" (Jk 5,15)116Por. Sobór Trydencki: DS 1717..

1521 Zjednoczenie z m?k? Chrystusa. Przez ?ask? tego sakramentu chory otrzymuje si?? i dar g??bszego zjednoczenia z m?k? Chrystusa. Jest on w pewien sposób konsekrowany, by przynosi? owoc przez upodobnienie do odkupie?czej 1535 ?mierci Zbawiciela. Cierpienie - nast?pstwo grzechu pierworodnego - otrzymuje nowe znaczenie: staje si? uczestnictwem w zbawczym dziele 1499 Jezusa.

1522 ?aska eklezjalna. Chorzy, którzy przyjmuj? ten sakrament, "??cz?c si? dobrowolnie z m?k? i ?mierci? Chrystusa, przysparzaj? dobra Ludowi Bo?emu"117Sobór Watyka?ski II, konst. Lumen gentium, 11.. Celebruj?c ten sakrament, Ko?ció? w komunii ?wi?tych wstawia si? w intencji chorego. Ze swej strony chory przez ?ask? tego sakramentu 953 przyczynia si? do u?wi?cenia Ko?cio?a i do dobra wszystkich ludzi, dla których Ko?ció? cierpi i ofiaruje si? przez Chrystusa Bogu Ojcu.

1523 Przygotowanie do ostatniego przej?cia. Je?li sakrament namaszczenia chorych udzielany jest wszystkim, którzy cierpi? z powodu ci??kiej 1020 choroby i niedo??stwa, to tym bardziej jest on przeznaczony dla tych, którzy zbli?aj? si? do kresu ?ycia118In exitu vitae constituti: Sobór Trydencki: DS 1698., tak ?e nazywano go równie? sacramentum exeuntium119In exitu vitae constituti: Sobór Trydencki: DS 1698., "sakramentem odchodz?cych". Namaszczenie chorych dope?nia rozpocz?te przez chrzest dzie?o naszego upodobnienia si? do misterium ?mierci i 1294 Zmartwychwstania Chrystusa. Jest ono ostatnie w szeregu ?wi?tych namaszcze?, które wyznaczaj? etapy ?ycia chrze?cijanina: namaszczenie przy chrzcie wycisn??o na nas piecz?? nowego ?ycia; namaszczenie przy bierzmowaniu umocni?o nas do ?yciowej walki. To ostatnie namaszczenie otacza koniec naszego 1020 ziemskiego ?ycia jakby ochron?, zabezpieczaj?c? nas na ostatni? walk? przed wej?ciem do domu Ojca120Por. Sobór Trydencki: DS 1694..

V. Wiatyk, ostatni sakrament chrze?cijanina

1524 Tym, którzy ko?cz? swoje ziemskie ?ycie, Ko?ció? poza 1392 namaszczeniem z chorych ofiaruje Eucharysti? jako wiatyk. Przyj?cie Komunii Cia?a i Krwi Chrystusa w chwili przej?cia do Ojca ma szczególne znaczenie i wag?. Zgodnie ze s?owami Pana Eucharystia jest zacz?tkiem ?ycia wiecznego i mocy zmartwychwstania: "Kto spo?ywa moje Cia?o i pije moj? Krew, ma ?ycie wieczne, a Ja go wskrzesz? w dniu ostatecznym" (J 6, 54). Jako sakrament Chrystusa, który umar? i zmartwychwsta?, jest ona sakramentem przej?cia ze ?mierci do ?ycia, przej?cia z tego ?wiata do Ojca121Por. J 13,1..

1525 Podobnie jak sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii 1680 konstytuuj? jedno?? nazywan? "sakramentami wtajemniczenia chrze?cija?skiego", tak mo?na powiedzie?, ?e pokuta, namaszczenie chorych i Eucharystia jako wiatyk, gdy ?ycie chrze?cija?skie osi?ga swój kres, s? "sakramentami, które 2299 przygotowuj? do Ojczyzny", lub sakramentami, które stanowi? zako?czenie ziemskiej pielgrzymki.

 

W skrócie

1526 "Choruje kto? w?ród was? Niech sprowadzi kap?anów Ko?cio?a, by si? modlili nad nim i nama?cili go olejem w imi? Pana. A modlitwa pe?na wiary b?dzie dla chorego ratunkiem i Pan go pod?wignie, a je?liby pope?ni? grzechy, b?d? mu odpuszczone" (Jk 5,14-15).

1527 Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej ?aski chrze?cijaninowi, który do?wiadcza trudno?ci zwi?zanych ze stanem ci??kiej choroby lub staro?ci.

1528 Stosowny czas na przyj?cie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpiecze?stwa ?mierci z powodu choroby lub staro?ci.

1529 Za ka?dym razem, gdy chrze?cijanin zostaje dotkni?ty ci??k? chorob?, mo?e otrzyma? ?wi?te namaszczenie; równie? wtedy, gdy ju? raz je przyj?? i nast?pi?o nasilenie si? choroby.

1530 Sakramentu namaszczenia chorych mog? udziela? tylko kap?ani (prezbiterzy lub biskupi). Przy jego sprawowaniu u?ywaj? oni oleju po?wi?conego przez biskupa lub w razie potrzeby przez samego prezbitera, który celebruje ten sakrament.

1531 Istota celebracji tego sakramentu polega na namaszczeniu czo?a i r?k chorego (w obrz?dku rzymskim) lub innych cz??ci cia?a (w obrz?dkach wschodnich); namaszczeniu towarzyszy modlitwa liturgiczna kap?ana - celebransa, który prosi o specjaln? ?ask? tego sakramentu.

1532 Skutki specjalnej ?aski sakramentu namaszczenia chorych s? nast?puj?ce:

- zjednoczenie chorego z m?k? Chrystusa dla jego w?asnego dobra oraz dla dobra ca?ego Ko?cio?a;

- umocnienie, pokój i odwaga, by przyjmowa? po chrze?cija?sku cierpienia choroby lub staro?ci;

- przebaczenie grzechów, je?li chory nie móg? go otrzyma? przez sakrament pokuty;

- powrót do zdrowia, je?li to s?u?y dobru duchowemu;

- przygotowanie na przej?cie do ?ycia wiecznego.

 

Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po ?acinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

NaszÄ… witrynÄ™ przeglÄ…da teraz 43 goĹ›ci